«Մոսկվան կարող է խաղալ միանգամից մի քանի լոկալ ռեգիոններում». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը. «Պետության աշխարհաքաղաքական ուժը բնորոշող կամ կանխորոշող երկու առանցքային բաղադրիչ կա՝ տնտեսություն և բանակ: Հասկանալի է՝ կան տասնյակ այլ կարևոր բաղադրիչներ, սակայն, ի վերջո, ամեն ինչ հանգում է երկուսի՝ տնտեսական ու ռազմական կարողություն:

Այստեղ է, որ ԱՄՆ-ի համար գործնականում միակ մրցակիցը դարձել է Չինաստանը: Տնտեսության հարթությունում Չինաստանն արդեն գերտերություն է: Հետ է մնում միայն ռազմական առումով: Այսինքն՝ Չինաստանը չունի համաշխարհային ռազմական այնպիսի տարածում, ինչպես ԱՄՆ-ն: ԱՄՆ-ն այդ առումով բացառիկ է:

Եվ, եթե փոքր ինչ կոպիտ պայմանականությամբ կամ հարաբերականությամբ բնորոշենք իրավիճակը, ԱՄՆ-ն փորձում է կանխարգելել հենց այդ՝ երկրորդ հարթության վրա Չինաստանի ընթացքը:

Ռուսաստանը փորձում է օգտագործել ԱՄՆ-ի այդ խնդիրը և այդ նկատառումով բարձրացնել խաղադրույքը՝ փորձելով լուծել իր համար կարևոր հարցեր: Կրեմլը, չնայած մեծապետական հավակնություններին, գործնականում ընդունում է, որ այլևս ռեգիոնալ մասշտաբի մեծ խաղացող է: Այո՛, Մոսկվան կարող է խաղալ միանգամից մի քանի լոկալ ռեգիոններում, բայց առավելապես իր, այսպես ասած, հետխորհրդային ազդեցության գոտում:

Մեծ հավանականությամբ, չնայած ԱՄՆ-ին ներկայացվող անվտանգային «բաժանման» խիստ պահանջներին, խորքային առումով Մոսկվան թերևս Վաշինգթոնի հետ քննարկում է այդ «հետխորհրդային» գոտում իր դերակատարման որոշակի ճանաչման տարբերակներ, դրա դիմաց թերևս ակնկալելով Արևմուտքի աջակցություն իր համար երկու կարևորագույն մարտահրավերների հարցում. ժողովրդագրական երկու էական սպառնալիք՝ թյուրքական և չինական, և դրանցից բխող ռիսկեր:

Կարծում եմ, որ իրավիճակի վերաբերյալ եզրակացությունների հիմքի տեսանկյունից մամուլում հրապարակվող այդ «պատասխանների» արտահոսքերն ինչքան բան որ ասում են, առնվազն այդքան բան էլ թերևս չեն ասում»: