«Մի ողջ սերունդ զոհ գնաց մեր արկածախնդրությանը». Արամ Գևորգյան

Բլոգեր, խմբագիր Արամ Գևորգյանի գրառումը. «Մինչև 2018-ը մեզ ինկուբատորի մեջ էին պահում. ո՛չ գիտեինք դաժան աշխարհաքաղաքականությունն ինչ ա, ո՛չ գիտեինք պատերազմն ինչ ա, ո՛չ էլ մտքներովս կանցներ, որ մեր պես ազգին երբևէ ինչ-որ բան կարա սպառնա: Պետությունը ներկայացնող կար, բանակը լավից-վատից պահող կար, Արցախը մերն էր, ժեխն էլ՝ ծակերում նստած:

2018-ից հետո մեզ զոռով հանեցին մեր տաք ու ապահով միջավայրից, ասեցին, որ թալանված ենք, դրա դեմ պետք ա պայքարենք: Ումից ու ինչ էին թալանել՝ քչերին հետաքրքրեց: Մեզ հանեցին մի աշխարհ, որի գոյության մասին մենք 26 տարի ա մոռացել էինք, իսկ ոմանք անգամ չէին էլ տեսել այն: Մենք մեր ձեռքով քանդեցինք ինկուբատորի պատերը, որպեսզի դուրս գանք ավելի լավ աշխարհ, որն իրականում պարզվեց ջունգլի էր՝ իր չգրված օրենքներով ու ոչ մի տեղ չամրագրված նորմերով: Մեզ էսքան տարի ջունգլիի մեջ ապահովագրել, մեկուսացրած պահել էին, որպեսզի չտեսնեինք ու չզգայինք էն, ինչ զգում էին մյուս ազգերը:

Քաոսը, պատերազմն ու արհավիրքները չհարցրեցին, թե քանի հազարամյակի պատմություն ունենք, չհարցրեցին, թե ովքեր են մեր նախապապերը: Անգամ առաջին քրիստոնյա լինելը մեզ չփրկեց քրիստոնյա աշխարհի աչքի առաջ վերստին կոտորվելուց:

Մենք բախվեցինք իրական աշխարհի բետոնե պատին ու մի ողջ սերունդ զոհ գնաց մեր արկածախնդրությանը:

Մենք էլ երբեք ինկուբատոր չենք վերադառնալու, որովհետև անվերադարձ լքել ենք այն, քանդել պատերը: Հիմա մեզնից հասնում է միայն ուժեղ լինել, դիմակայել ջունգլիի օրենքներին, զտել մեզնից դավաճան թերմացքներին ու պահպանել ազգ կոչվելու մեր իրավունքն էս արևի տակ:

Մեկընդմիշտ հիշեք՝ մեր թափառական չդառնալու համար մեզնից բացի ոչ ոք չի պայքարելու: «Ամեն մեկն իր համար». էս ա ջունգլիի օրենքը: Կա՛մ կպայքարես ու ողջ կմնաս, կա՛մ կուլ կգնաս աշխարհին»: