«ՌԴ ներկայությունը, որպես անվտանգության երաշխավոր, լիակատար պատրանք է»․ Արման Բաբաջանյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Արման Բաբաջանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Ուկրաինայի կողմից այսօր իրականացված համաժամանակյա հարվածները Ռուսաստանի չորս ռազմաօդային բազաներին վկայում են ոչ միայն ռազմական հաջողության, այլ տեխնոլոգիական, հետախուզական և գործնական մտածողության շոշափելի գերազանցության մասին։ Բազմաշերտ համակարգով իրականացված այս գործողությունը միաժամանակ խոցել է A-50, Tu-95 և Tu-22M3 ինքնաթիռներ՝ վնասելով շուրջ 40 միավոր ռազմավարական ավիացիա։
Այս ամենը տեղի է ունենում պատերազմի երրորդ տարում, երբ Ռուսաստանը դեռևս չի ապահովել իր ռազմավարական օդուժի տարրական պաշտպանվածությունը՝ նույնիսկ անգարների բացակայության պատճառով։ Ավելին, գործողության իրականացման եղանակը բացահայտում է նաև Ռուսաստանի հակահետախուզության լիակատար խոցելիությունը. մի քանի հարյուր դոլարանոց FPV դրոնները տեղադրվել են փայտե կառույցներում հենց Ռուսաստանի խորը թիկունքում՝ Մուրմանսկում, Իրկուտսկում, Ռյազանում։
Սա ապացուցում է երեք առանցքային իրողություն՝
1. Ռուսաստանը զուրկ է պատերազմ վարելու ժամանակակից կարողություններից, այդ թվում՝ անօդաչու թռչող սարքերի դեմ արդյունավետ պաշտպանություն, օդային վերահսկողություն, տարածքային խորքում թիրախների պաշտպանություն, ինչպես նաև կիբերհետախուզական անալիզի արդյունավետություն:
2. Ռուսաստանի ներկայությունը, որպես անվտանգության երաշխավոր՝ այլ երկրների համար՝ օրինակ Հայաստանի, լիակատար պատրանք է, քանի որ այն երկիրը, որը սեփական օդանավակայանները չի կարող պաշտպանել սեփական տարածքում, չի կարող հանդես գալ որպես ռազմավարական պաշտպան ոչ մի այլ սուբյեկտի համար։
3. Ապագան՝ անօդաչու համակարգերինն է, և երկրները, որոնք չեն վերարժևորում իրենց ռազմական արդյունաբերությունը՝ այդ ուղղությամբ, դատապարտված են մշտական խոցելիության։
Այն, որ Հայաստանը շարունակում է մնալ անվտանգության միևնույն համակարգում Ռուսաստանի հետ, այսօրվա իրողության մեջ դարձել է ոչ միայն ապաշնորհություն, այլ՝ իր անվտանգությունը բացարձակ չգոյության հանձնելու արարք։ Հայաստանը ոչ միայն չի կարող ունենալ ռազմավարական պաշտպանություն Ռուսաստանից, այլև նրա հետ համագործակցությունը փակուղի է՝ և՛ տեխնոլոգիական, և՛ ռազմավարական իմաստով։
Հայաստանը չունի տիեզերական դիտարկման համակարգեր, բայց կարող է և պարտավոր է զարգացնել տեղային, բաշխված ու խելացի անօդաչու արտադրություն, ինչը ապագա է։ Պետական քաղաքականության մակարդակում անհրաժեշտ է անհապաղ ներդնել միջոցներ՝ տեխնոլոգիական արտադրության խթանման, ռազմական ինքնաբավության և ռազմավարական տեսլականի ձևավորման ուղղությամբ»։