«Նամակում գնահատվել էր իրավիճակը՝ սթափ, առանց էմոցիոնալ վայրիվերումների»․ Վիտալի Մանգասարյան

«Հենակետ» վերլուծական կենտրոնի ղեկավար Վիտալի Մանգասարյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Անձամբ ես, մինչև 2020 թվականի սեպտեմբեր ամիսը փորձել եմ ավելի քիչ օգտագործել «հաղթել» բառը ապրիլյան պատերազմի հետ կապված։ «Դիֆոլտ», ենթագիտակցորեն «հաղթանակը» փորձում ես համեմատել այլ հաղթանակների հետ, իսկ համեմատության հիմնական կետը երկար ժամանակ Ղարաբաղյան առաջին պատերազմն էր։
Իսկ երբ համեմատում ենք նրա հետ, ինչ մենք հիմա ունենք, ապա կարելի է առանց կաշկանդվելու ասել, որ ապրիլյանն ամեն իմաստով փայլուն հաղթանակ էր։
Սերժ Սարգսյանի նամակը ՌԴ նախագահին, իմ կարծիքով, ճիշտ է դիտարկել այս համատեքստում: Փաստացի գնահատվել էր իրական իրավիճակը՝ սթափ, առանց էմոցիոնալ վայրիվերումների: Չմոռանանք նաև, որ ՌԴ-ն Հայաստանի միակ ռազմավարական գործընկերն էր:
Իսկ 2020 թվականի հուլիսյան մեկ դիրքի շուրջ գործողություններից հետո մենք տեսանք մի պատկեր, երբ որոշների «զվյոզդը տարել էր» այն աստիճան, որ ֆուռով մեդալներ էին բաժանվում և ամբարտավան, բարձրագոչ հայտարարություններ էին հնչում։
Առաջարկում եմ մի պահ մտովի մոդելավորել և պատկերացնել, որ եթե Նիկոլ Փաշինյանը որոշեր 2020 թվականի հուլիսյան մարտերից հետո նամակ գրեր ՌԴ նախագահին, ի՞նչ բովանդակություն կունենար այդ նամակը: Կարծում եմ, մոտավորապես այդ նամակի բովանդակությունը կլիներ այն, որ եթե ադրբեջանական կողմը շարունակի սադրիչ գործողություններ իրականացնել, ապա նա կհրապարակի այնպիսի փաստեր, որ դրանից հետո ադրբեջանցիները հեղափոխություն կիրականացնեն և Ալիևին կհեռացնեն:
Պարզ է, որ Ադրբեջանը մարդկային ռեսուրսով մեզնից շատ է, պարզ է, որ ֆինանսական հնարավորություններով նույնպես գերազանցում է, և պարզ է, որ Ղարաբաղյան հակամարտությունը երբեք հեշտ խնդիր չի եղել։ Սակայն դրանից էլ ավելի պարզ է, որ բարդ խնդիրը շատ մեծ հավանականությամբ կարող է դառնալ անկառավարելի, եթե քաղաքական ղեկավարությունը շարունակում է մնալ նույն դասարանում:
Հ.Գ․
Ինչպես լույսն է ավելի նկատելի խավարի ֆոնին, այնպես էլ ճիշտ գնահատականը հստակ երևում է, երբ ամեն ինչ համեմատության մեջ ես դիտարկում»: