«Քրեակատարողական հիմնարկներում կարգալույծ անձանց «սպասավորության» վտանգները». Սամվել դպիր Գրիգորյան

Սամվել դպիր Գրիգորյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «ԶԳՈՒՇԱՑՈՒՄ. ՔՐԵԱԿԱՏԱՐՈՂԱԿԱՆ ՀԻՄՆԱՐԿՆԵՐՈՒՄ ԿԱՐԳԱԼՈՒՅԾ ԱՆՁԱՆՑ «ՍՊԱՍԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ» ՎՏԱՆԳՆԵՐԸ
Համացանցում տարածված տեսանյութում կարգալույծ Ստեփան Ասատրյանը (նախկինում՝ տ․Արամ, նկարում՝ աջից) իր կազմակերպած կեղծ «պատարագի» ընթացքում ներկայացնում է մեկ այլ կարգալույծի՝ Արմեն Առաքելյանին (նախկինում՝ Կորյուն աբեղա, նկարում՝ ձախից), որպես քրեակատարողական հիմնարկներում նորանշանակ պատասխանատու։
Այս հայտարարությունը լրջագույն մտահոգության առիթ է հատկապես քրեակատարողական հիմնարկներում գտնվող մեր հայրենակիցների և նրանց հարազատների համար։
Խնդիրը միայն այն չէ, որ երկու կարգալույծ անձինք շարունակում են ներկայանալ՝ որպես հոգևորականներ։ Խնդիրն այն է, թե ինչ է սպասվում նրանց հոգևոր սպասավորությանը վստահող մարդկանց։
1️⃣ ԿԱՐԳԱԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆԻՑ ՀԵՏՈ ՆԱԽԿԻՆ ՁԵՌՆԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆԸ ՔԱՀԱՆԱՅԱԳՈՐԾԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ ՉԻ ՏԱԼԻՍ
Արմեն Առաքելյանը դեռևս 2018 թվականին հրապարակայնորեն պնդում էր, թե հոգևոր աստիճանն ու օծումն անջնջելի են, և կարգալուծությունից հետո էլ ինքը կարող է պատարագ մատուցել։
Այս ուսմունքը մոլորեցուցիչ է Հայ Առաքելական Եկեղեցու կանոնական ավանդության տեսանկյունից։
Եկեղեցու պաշտոնական բացատրության համաձայն՝ քահանայական ձեռնադրության անկրկնելիությունը չի նշանակում քահանայական կարգի անլուծարելիություն։
Կարգալույծ անձը դասվում է աշխարհականների շարքը և զրկվում քահանայագործելու եկեղեցական իշխանությունից։
Քահանայական ձեռնադրությունը մարդու անձնական սեփականությունը չէ, որպեսզի նա Եկեղեցուց հեռացվելուց հետո շարունակի այն գործադրել սեփական կամքով։ Կարգալույծի պնդումը, թե նախկին ձեռնադրությունն ու օծումը չեն լուծարվում, և ինքը շարունակում է պահպանել քահանայագործելու իշխանությունը, կեղծ է և հակասում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու կանոնական կարգին։ Ձեռնադրության անկրկնելիությունը չի նշանակում քահանայական կարգի անլուծարելիություն կամ կարգալուծությունից հետո քահանայագործելու իրավունքի պահպանում (Մայր Աթոռի պաշտոնական դիրքորոշման հղումը տես՝ մեկնաբանությունում)։
2️⃣ ԿԵՂԾ «ՊԱՏԱՐԱԳ»՝ ԱՌԱՆՑ ՍՈՒՐԲ ՀԱՂՈՐԴՈՒԹՅԱՆ ՓՐԿԱԳՈՐԾԱԿԱՆ ԽՈՐՀՐԴԻ
Պատկերացրեք ազատազրկված հավատացյալին, որը զղջում է իր մեղքերի համար, ցանկանում է հաշտվել Աստծու հետ և մասնակցում է իրեն որպես Սուրբ Պատարագ ներկայացվող արարողությանը։
Նա հավատում է, թե Սուրբ Հաղորդությամբ միավորվում է Քրիստոսին։
Սակայն եթե արարողությունը կատարում է կարգալույծ անձը՝ Եկեղեցու կանոնական իշխանությունից դուրս, ապա Հայ Առաքելական Եկեղեցին այդ գործողությունը չի ճանաչում որպես վավերական Սուրբ Պատարագ։
Արտաքին նմանությունը դեռևս չի նշանակում խորհրդական իրականություն։
Հացն ու գինին սեղանին դնելը, պատարագի բառերն արտասանելը և քահանայական զգեստ կրելը ինքնին չեն ապահովում Սուրբ Հաղորդության խորհրդի կատարումը։
Այսպիսով՝ մարդուն կարող են մոլորության մեջ գցել՝ ներկայացնելով, թե նա ստացել է Քրիստոսի Մարմինն ու Արյունը, մինչդեռ իրականում Սուրբ Հաղորդության փրկագործական խորհուրդը տեղի չի ունեցել։
3️⃣ ՄԿՐՏՈՒԹՅԱՆ և ՄԵՂՔԵՐԻ ԹՈՂՈՒԹՅԱՆ ՎՏԱՆԳԸ
Նույնքան լուրջ է Մկրտության, խոստովանության և մեղքերի թողության հարցը։
Եթե կարգալույծ անձը կատարում է Մկրտության արտաքին ծեսը, դա չի կարելի ինքնաբերաբար ներկայացնել որպես Հայ Առաքելական Եկեղեցու կողմից ճանաչված վավերական Մկրտություն։
Եթե նա ընդունում է խոստովանություն և արտասանում մեղքերի արձակման խոսքերը, հավատացյալը կարող է սխալմամբ կարծել, թե ստացել է Եկեղեցու քահանայական իշխանությամբ տրվող մեղքերի թողությունը։
Կարգալույծ անձը չի կարող իր նախկին ձեռնադրությունը վկայակոչելով ինքնուրույն վերականգնել մեղքերի արձակման քահանայական իշխանությունը։
Այստեղ վտանգված է մարդու խիղճը, ապաշխարության ընթացքը և Սուրբ Խորհուրդների նկատմամբ նրա վստահությունը։
4️⃣ ԱԶԱՏԱԶՐԿՎԱԾ ՄԱՐԴԸ ՀԱՏԿԱՊԵՍ ՀՈԳևՈՐ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՐԻՔ ՈՒՆԻ
Քրեակատարողական հիմնարկում գտնվող մարդը կարող է ապրել խորը զղջում, միայնություն, վախ, հուսահատություն և ունենալ հոգևոր մխիթարության կարիք։
Նրա համար խոստովանությունը, աղոթքը, Սուրբ Հաղորդությունը և Եկեղեցու հետ հաշտությունը կարող են առանձնահատուկ նշանակություն ունենալ։
Հետևաբար անընդունելի է, որ նման վիճակում գտնվող հավատացյալը մոլորության մեջ ընկնի՝ չիմանալով իրեն սպասավորող անձի իրական եկեղեցական կարգավիճակը։
Պետական մարմնի կողմից որևէ անձի աշխատանքի ընդունելը կամ հոգևոր ծառայության հնարավորություն տրամադրելը չի կարող նրան շնորհել այն քահանայական իշխանությունը, որից նա զրկված է Եկեղեցու կանոնական վճռով։
Պետական նշանակումը չի կարող փոխարինել եկեղեցական ձեռնադրությանը, վերացնել կարգալուծությունը կամ վավերական դարձնել անվավեր ծիսակատարությունները։
5️⃣ ԶԳՈՒՇԱՑՈՒՄ ԴԱՏԱՊԱՐՏՅԱԼՆԵՐԻ և ԿԱԼԱՆԱՎՈՐՎԱԾՆԵՐԻ ՀԱՐԱԶԱՏՆԵՐԻՆ
Եթե քրեակատարողական հիմնարկներում գտնվող մարդիկ Հայ Առաքելական Եկեղեցու հավատացյալներ են, անհրաժեշտ է բոլոր հասանելի միջոցներով նրանց տեղեկացնել, որ կարգալույծ անձը, նույնիսկ նախկինում քահանա կամ աբեղա եղած լինելու դեպքում, այլևս չի կարող հանդես գալ որպես Եկեղեցու լիազորված հոգևոր սպասավոր։
Հորդորեք նրանց չշփոթել հոգևորականի արտաքին տեսքը, զգեստը, ծիսական խոսքերը և նախկին կոչումը կանոնական քահանայության հետ։
Թող նրանք պահանջեն իրենց հոգևոր կարիքների սպասավորությունը Հայ Առաքելական Եկեղեցու կանոնական հոգևորականների կողմից։
Եթե արդեն մասնակցել են կարգալույծ անձի կատարած «խորհուրդներին», թող դիմեն կանոնական քահանայի՝ համապատասխան հոգևոր առաջնորդություն ստանալու համար։
Ազատությունից զրկված մարդը չպետք է զրկվի նաև ճշմարիտ հոգևոր սպասավորությունից և ենթարկվի հոգևոր մոլորության վտանգին։
6️⃣ ՀՈԳԵՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅՈՒՆ
Քրիստոնեական հավատքի տեսանկյունից մարդու հոգևոր կյանքը փորձարկումների, ինքնակոչ նախաձեռնությունների կամ անձնական հավակնությունների ասպարեզ չէ։
Եկեղեցու խորհուրդները չեն կարող բաժանվել նրա հավատքից, նվիրապետությունից և կանոնական միությունից՝ վերածվելով ցանկացած նախկին հոգևորականի անձնական գործունեության։
Առավել ծանր է պատասխանատվությունը, երբ այդ ամենը կատարվում է այն մարդկանց նկատմամբ, որոնք վստահությամբ մոտենում են հոգևոր սպասավորին՝ ակնկալելով Աստծու շնորհը, մեղքերի թողությունը և հոգևոր փրկությունը։
Ազատազրկված մարդը չի կորցնում ճշմարիտ հոգևոր խնամք ստանալու իր իրավունքը։
Եվ ոչ ոք իրավունք չունի նրա հավատքն ու փրկության հույսը դարձնելու եկեղեցական ինքնակոչ գործունեության միջոց։
ԶԳՈՒՇԱՑՐԵ՛Ք ՄԻՄՅԱՆՑ, ԵՂԵ՛Ք ԻՐԱԶԵԿՎԱԾ»։