«Կարապետյանը, չմտնելով քաղաքականության մեջ, Հայաստանին շատ ավելի մեծ օգնություն կտար»․ Թաթուլ Հակոբյան

Լրագրող Թաթուլ Հակոբյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Մեր ժամանակների հայ բարերարներից Ռուբեն Վարդանյանի և Սամվել Կարապետյանի մասին ես շատ լավ կարծիք եմ ունեցել և հիմա էլ ունեմ:
Ռուբեն Վարդանյանին կյանքում հանդիպել եմ մեկ անգամ 2021 թվականի օգոստոսի վերջերին, երբ նա ինձ հրավիրել էր Տաթև՝ մասնակցելու Չեթեմ Հաուս քննարկման: Երկու ամբողջական օր նրա հետ հնարավորություն եմ ունեցել շփվելու և ինձ հաճելիորեն զարմացրել է պարոն Վարդանյանի ինտելեկտը, էրուդիցիան՝ ամենատարբեր թեմաների, այդ թվում պատմության մասին նրա գիտելիքների պաշարը:
Երբ նա տեղափոխվեց Արցախ, հրապարակայնորեն դեմ եմ արտահայտվել նրա այդ քայլին, իսկ երբ պարոն Վարդանյանի կողմնակիցները սկսեցին ինձ թիրախավորել, նրան բաց նամակ եմ հղել, որը դրված է ԱՆԻ կենտրոնի կայքում: 2021 թվականի դեկտեմբերին, երբ նա Ստեփանակերտում էր, նրա հետ շփվելու առիթ եմ ունեցել մեկ անգամ՝ առցանց: Ես համարել եմ և հիմա էլ համարում եմ, որ նա չպետք է մեկներ Արցախ, որովհետև դա օգտակար չէի համարում այդ պահին: Պարոն Վարդանյանը պետք է մնար Հայաստանում, և կասկած չունեմ, որ նա տասնապատիկ ավելին կաներ և՛ բռնի տեղահանված արցախահայության, և՛ Հայաստանի համար ընդհանրապես:
Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատվի հարցն է նրան Բաքվի գերությունից ազատելը: Դա հեշտ չի լինելու, քանի դեռ հարևան հանրապետությունում իշխանափոխություն կամ մարդափոխություն չի եղել:
Սամվել Կարապետյանին կյանքում չեմ հանդիպել, անգամ մոտիկից չեմ տեսել: Նրա «Տաշիր» հիմնադրամի հետ շփվելու մեկ հնարավորություն եմ ունեցել: 2014 թվականին, երբ հիմնադրեցի ԱՆԻ կենտրոնը, առաջին գիրքը, որ հրատարակեցի, Եղիշե Քաջունու՝ Զորավար Անդրանիկի մասին հուշագրությունն էր:
Դիմեցի «Տաշիր»-ին ընկերներից մեկի միջոցով: Սիրահոժար տրամադրեցին իմ առաջարկած գումարը՝ 500 հազար դրամ, գումարի մյուս մասը ես դրեցի, և հրատարակեցի հատորը, որից 100 օրինակ, որպես տրամադրած գումարի վերադարձ, տարա և հանձնեցի «Տաշիր» հիմնադրամին:
Ի դեպ, գիրքը շատ վաղուց արդեն սպառվել է, հետո նաև այդ գիրքը հրատարակեցի անգլերենով, երկու հրատարակություն, երկուսն էլ Նյու Յորքում, իսկ մեկենասը իմ բարեկամներից Փոլ Շահինյանն էր:
Ես կարծում եմ, որ պարոն Կարապետյանը չպետք է մտներ քաղաքականության մեջ: Չմտնելով քաղաքականության մեջ՝ նա Հայաստանին շատ ավելի մեծ օգնություն կտար, ինչպես տվել է նախորդ 30 տարիներին: Հիմա գիտեմ, կասեք, որ պարոն Կարապետյանը մտել է քաղաքականություն՝ երկիրը փրկելու գործող իշխանություններից: Սրան էլ դեմ չեմ, բայց ժամանակը ցույց կտա, թե ինչքանով էր հաշվարկված և արդարացված Սամվել Կարապետյանի այս քայլը»: