«Ոչ մի կերպ չեմ կարողանում հասկանալ օրվա, շաբաթվա, ամսվա կամ տարվա փոփոխության տոն լինելու խորհուրդը»․ Է․ Ղազարյան

Հասարակական-քաղաքական գործիչ Էդգար Ղազարյանը գրում է. «Տևական ժամանակ է, որ ոչ մի կերպ չեմ կարողանում հասկանալ օրվա, շաբաթվա, ամսվա կամ տարվա փոփոխության տոն լինելու խորհուրդը։
Եթե, օրինակ տոն չէ հոկտեմբեր ամսի ավարտն ու նոյեմբերի մեկնարկը, ապա ինչո՞ւ է տոն 2022 թվականի ավարտն ու 2023 թվականի մեկնարկը։
Իրական տոնը Սուրբ Ծնունդն է, որը Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցին տոնում է հունվարի 6-ին: Տոնածառ, նվերներ, Ձմեռ պապ և այլն կապված է ոչ թե Նոր տարվա, այլ Սուրբ Ծննդյան տոնի հետ։
Նոր տարին, որպես տոն, մեր մշակույթ է ներմուծվել Խորհրդային իշխանությունների կողմից՝ աթեիզմի գաղափարախոսության վրա հիմնված բազմամշակութային հասարակության համար ընդհանուր համախմբող տոն ստեղծելու և տարբեր կրոնական պատկանելություն ունեցող ժողովուրդների իրենց ծիսական ավանդույթներից կտրելու նպատակով։
Սուրբ Ծննդյան տոնը նշելու համար պետք է հունվարի 5-ին այցելել Եկեղեցի, մասնակցել Սուրբ Ծննդյան Ճրագալույցի Սուրբ Պատարագին, եկեղեցուց լույս բերել տուն, վառել տան մոմերը, ընտանիքի անդամների հետ նստել տոնական ընթրիքի սեղանի շուրջ, իսկ հունվարի 6-ի առավոտյան այցելել Եկեղեցի ու մասնակցել Սուրբ Ծննդյան Սուրբ Պատարագին։
Հունվարի 7-ին առավոտյան Սուրբ Պատարագից հետո պետք է այցելել մեր ննջեցյալներին և Սուրբ Ծննդյան Բարի Ավետիսը հասցնել նրանց անմահ հոգիներին։
Այս ամենի հետ ոչ մի կապ չունեն տարատեսակ ուտելիքները, խմիչքները և բազմաթիվ այլ բաներ, որոնք, հատկապես այս օրերին ոչ մի կապ չեն կարող ունենալ սեփական ժողովրդի մի հատված վտանգված ճակատագիրը և ազգակից հարյուրավոր ընտանիքների դժբախտություն և ողբերգությունը տոն դարձնելու հակաքրիստոնեական, անմարդկային վարքի ու դրա հետ կապված անընդունելի և անմիտ բացատրությունների հետ»։