«Պոպուլիզմը չարիք դարձավ Հայաստանում»․ Աննա Կոստանյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Աննա Կոստանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Պոպուլիզմը կործանո՞ւմ է, քաղաքականության մեջ անհրաժեշտ «գործի՞ք» է, թե ոչ։ Այս հարցի պատասխանը փնտրում եմ «հեռավոր» 2017-ից, այն ժամանակ տեսականորեն կամ ինտուիտիվ մակարդակում, հիմա արդեն գործնակում և փորձով ապացուցված տեսանք հետևանքները՝ 2018-ից ի վեր։
Պոպուլիզմի թեժ փուլը Հայաստանում 2018-2020-նն էր. 44-օրյա պատերազմից, ավելի կոնկրետ՝ նոյեմբերի 9-ից հետո սկսեց նահանջել։
Հիմա ապրում ենք դրա մարման վերջին փուլը, քանի որ քաղաքացին սկսել է սթափվել «հետհեղափոխական երազից» ու դարձել է ավելի պահանջատեր, սկսում է հարցնել «ինչպե՞ս», «ի՞նչ ռեսուրսով», և վերջապես՝ «ե՞րբ»։
Երբ ճգնաժամերը երկարատև են դառնում (պատերազմ, անվտանգություն, սոցիալ-տնտեսական ձախողումներ և այլն), փուչ խոստումներն արագ բացահայտվում են և պոպուլիստ ռեժիմի դիմակն սկսում է արագ պատռվել։ Այո, Ճգնաժամը պոպուլիզմին մաշում է ժամանակի ընթացքում։ Այս պրոցեսում շատ կարևոր դեր ունի տեղեկատվական միջավայրը, մոբիլ ու առողջ հասարակությունը վաղ թե ուշ կսկսի տարբերել մանիպուլյացիան իրական, առողջ խոսքից։
Քաղաքականության մեջ ցավոք սրտի դերակատարները երբեք ինքնակամ չեն հրաժարվում պոպուլիստական լեզվից ու վարքից. և միայն հասարակական հարկադրանքի արդյունքում, երբ պոպուլիզմն այլևս ի զորու չի լինում քվե ապահովել, պոպուլիստները դուրս են մղվում համակարգից։
Երբ պետության ներսում սկսի ձևավորվել պրոֆեսիոնալ քաղաքական շերտ, որը խոսում է միայն ծրագրերով, ոչ թե լոզունգներով, երբ քաղաքացիները պահանջեն չափելի արդյունքներ, այն ժամանակ պոպուլիստական ռեժիմը կտապալվի։
Պոպուլիզմը չարիք դարձավ Հայաստանում, քանի որ վերածվել է կառավարման մեթոդի, քայքայել է պետական ինստիտուտների հանդեպ վստահությունը, չարաշահվել է «ժողովրդի անունից» հանիրավի խոսելու վարքը, դե իսկ ազգային, պետական երկարաժամկետ շահերը զոհաբերվել են ռեժիմի կարճաժամկետ հավակնություններին, որի արդյունքում կորցրեցինք հայրենիք, պետության կիլոմետրով տարածքները, և հույս՝ մի օր վերադարձնելու մեր արժանապատվությունը։
Պոպուլիզմը կվերջանա ոչ թե այն ժամանակ, երբ քաղաքական գործիչները դառնան «ԱՎԵԼԻ ԼԱՎԸ», այլ այն ժամանակ, երբ հասարակությունը դառնա ավելի խիստ ու պահանջատեր։
Հասուն քաղաքականությունն սկսվում է այն պահին, երբ ժողովուրդը համարձակվում է լսել «դառը» ճշմարտությունը, իսկ քաղաքական գործիչը համարձակություն է դրսևորում քաղաքացուն ներկայացնել իր սխալները»։