«Որտե՞ղ են սոցծառայողները. մեկ տարվա ընթացքում քանի՞ երեխայի խեղված ճակատագրի ականատես եղանք»․ Անուշ Գինոսյան

Երևանի ավագանու նախկին անդամ Անուշ Գինոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Հարցս ուղղում եմ ՀՀ պատկան մարմիններին՝
ՀՀ Մարդու իրավունքների պաշտպան
ՀՀ արդարադատության նախարարություն
Նիկոլ Փաշինյան
Ասացեք խնդրեմ, դեռ քանի՞ երեխա պետք է ենթարկվի բռնության, դեռ քանի՞ երեխա պետք է զրկվի իր մանկությունից, դեռ որքա՞ն մանկասպանության դեպքեր պետք է արձանագրվեն, որպեսզի Դուք արթնանաք թմբիրից։
Այս հարցի մասին բազմիցս բարձրաձայնել եմ, սակայն ոչ մի արձագանք, ասել է թե՝ ԱՆՏԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆ։
Ներառականություն բառը լոզունգ դարձնելով փորձում եք եվրոպային հաճոյանալ, սակայն այդ բառն ունի շատ խորը հիմքեր, իսկ մեր մոտ այն ներդրվեց առանց հիմքերի, բայց մեզ բոլորիս էլ հայտնի է, որ առանց հիմք ոչինչ աներեր չի մնում։
Ցավոք ՀՀ-ում շատ կառույցներ չեն աշխատում ո՛չ ի պաշտոնե, ո՛չ էլ խղճի մտոք, որի արդյունքում երկրում տիրում է ԱՆԱՐԽԻԱ՝ բառի բուն իմաստով։
Ասացե՛ք խնդրեմ, որտե՞ղ են սոցիալական ծառայողները, ինչո՞վ են զբաղված։
Մեկ տարվա ընթացքում քանի՞ երեխայի խեղված ճակատագրի ականատես եղանք։
Ինչի՞ համար չունենք կանխարգելիչ ծրագրեր (կամ ունենք, սակայն այդ ծրագրով զբաղվող աշխատակից չունենք)։
Սոցիալական հիմնարկներն ու իրենց աշխատակիցներն անգամ աշխատավայրում սուրճ խմելու ժամանակ չպետք է ունենային, չէ՞ որ նրանք են ի պաշտոնե պատասխանատու և նրանց անգործության արդյունքում է տեղի ունեցել վերոնշյալ դեպքերը, այլապես՝ նրանք վաղուց բացահայտած կլինեին նման ընտանիքներին և նրանց հետ կտարվեին համապատասխան աշխատանքներ։
Դեռ որքա՞ն ժամանակ պետք է վճարվեն նման կառույցները։ Եթե անգործության համար հատուկ հաստիք է գործում, ապա կխնդրեի թափուր տեղերի համար հայտարարել մրցույթ։
«Զատիկից հետո կարմիր ձուն ոչ ոքի հարկավոր չէ»»։