«Մեզ օգնության հասած արցախցիները տարան, տաքացրեցին, կերակրեցին, լվացին ցեխի մեջ կորած մեր մարմինները, հոգիս չլվացվեց». Նարինե Կռոյան

Արձակագիր Նարինե Կռոյանը գրում է. «Նախաբան
Տարիներ առաջ, երբ Արցախի բարենորոգման համար ամենատարբեր դրամահավաք-մարաթոններ էին կազմակերպում, և ես պատքս էի համարում անպայման այդ ամենի մասը կազմել, տեղի ունեցավ առաջին հայացքից աննշան մի «իրադարձություն», ինչի համար մինչ օրս ամաչում եմ և չեմ կարողանում ներել ինձ:
Հերթական դրամահավաքը դեպի Ամարասի վանական համալիր տանող ճանապարհի կառուցման, ասֆալտապատման (գուցե էլի ինչ-որ բանի, չեմ հիշում) համար էր կազմակերպվել, և մեր քաղաքի փոքր, թե միջին չինովնիկներից մեկն այդ պահին հանկարծ փսփսաց ականջիս, թե ոչինչ չտաս, բոլորը ուտում են, իրականում ոչինչ էլ չեն անում, դրանք մարդ չեն:
Ես էլ, որ այդքան էլ հեշտ համազվողներից չեմ, չգիտես ինչու, հավատացի նրան և, ինքս ինձնից, իմ արդարադատ կեցվածքից գոհ, ոչինչ չտվեցի:
Բան
Այնպես ստացվեց, որ, ուխտագնացների խմբի հետ, մի օր ես, իմ որդիների հետ, որ դեռ փոքր էին, հայտնվեցի Արցախում. վանքերով, ուխտատեղիներով էինք շրջագայում՝ Աստծո անունն ու պատվիրանները շրթներիս: Վերջապես մեր միկրոավտոբուսը ուղևորվեց նաև Ամարաս: Ցուրտ, անձրևոտ ու մառախլապատ նոյեմբերն էր: Կավացեխի տակ ճանապարհը չէր երևում, և հանկարծ վարորդը կորցրեց կառավարումն, ու միկրավտոբուսը ետևի անիվնիվներով կախվեց ճանապարհը երիզող ձորի վրա: Հավատացյալներս ահ ու սարսափով դուրս վազեցինք մեքենայից: Ես, բռնելով տղաներիս ձեռքերից, ցեխի միջով մի կերպ առաջ գնացի՝ փորձանքից հեռու:
Քիչ անց սովետական ավտոարդյունաբերության հրաշքներից մեկն անցավ մեր կողքով՝ մի կարմիր «ջորի», որի վարորդը հավանաբար կամ Ֆորմուլա 1-ի մասնակից էր, կամ էլ ծպտյալ Աէրտոն Սեննան, որ հրաշքով կարողանում էր ճանապարհի վրա պահել այս ու այնկողմ սահող մեքենան: Նա միայն մի պահ կանգ առավ, նայեց վթարյալներիս և ոչինչ չասելով՝ հեռացավ: Այդ պահին ես կրկին մտաբերեցի մեր քաղաքի այն փոքր, թե միջին չինովնիկի արցախցիներին մեղադրող փսփսոցը և նորից հավատացի նրան. «Դե, ճիշտ էր ասում էլի...»:
Վերջաբան
15-20 րոպե անց հեռվում հանկարծ մի շարասյուն երևաց: Պարաններով իրար կապված խորհրդային հնամաշ մեքենաների մի շարք էր մեզ մոտենում: Հավանաբար մոտակայքում գտնվող ինչ-որ գյուղից էին: Առջևում կարմիր, ջանգոտած դռներով (ժանգոտածը ես հետո տեսա) ՋՈՐԻՆ էր: Նրանք, այդպես իրար կապված, ավելի էին վտանգում իրենց կյանքը, սակայն եկել էին մեզ օգնելու:
Օգնեցին:
Տարան, տաքացրեցին, կերակրեցին, լվացին ցեխի մեջ կորած մեր մարմինները, ... հոգիս չլվացվեց:
Ես միայն արտասվում էի: Ո՞վ էի ես, որ չիմանալով այդ մարդկանց, ինձ իրավունք էի վերապահել դատել նրանց, չափել ու կշռել նրանց հոգիները, երբ իմը մաքուր չէր:
Մենք այդպես էլ Ամարաս չհասանք, և մինչ օրս ես գիտեմ, համոզված եմ, որ Աստված այդպես դատեց ինձ այն մի-երկու դրամի համար, որ ես չկամեցա իմ ՄԵՐՁԱՎՈՐԻՆ»: