«Երբ խոսքը կորցնում է արժեքը, սկսում է փլուզվել հարաբերությունների համակարգը». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը գրում է․ «Նայենք երևույթին մեկ այլ տեսանկյունից՝ Հայաստանում քաղաքակրթական-բարոյական ճգնաժամի կամ դեմոնտաժի, որ տեղի է ունենում միտումնավոր, ծրագրված, թե ակամա՝ իներցիայով:

Ի՞նչն է քրեական աշխարհի հարաբերությունների առանցքը, այսպես ասած՝ ցեմենտը: Սա պատկերացնելու համար, իհարկե, պետք չէ լինել այդ աշխարհի ներկայացուցիչ: Բավական է ունենալ որոշակի ինֆորմացվածություն, քանի որ կան այդ աշխարհի վերաբերյալ բավականին հարուստ վավերագրեր՝ տարբեր հեղինակների կատարմամբ: Եվ այդ բոլորում մենք կարող ենք նկատել այյդ առանցքայինը՝ խոսքի արժեքը:

Խոսքի արժեքն է ապահովում քրեական աշխարհի հարաբերությունների կայունությունն ու կառավարելիությունը, կանխատեսելիությունը: Երբ խոսքը կորցնում է արժեքը, սկսում է փլուզվել հարաբերությունների համակարգը: Բայց, սա չի վերաբերում լոկ քրեական աշխարհին: Այստեղ պարզապես այդ ամենը ունեն առավել ֆետիշացված դրսեւորում:

Ի վերջո, խոսքի արժեքը քաղաքակրթական ունիվերսալ հիմք է: Պարզապես հանրային տարբեր միջավայրերում այլ է դրա ձեւակերպումն ու կոմունիկացումը: Օրինակ, քաղաքացիական հարաբերություններում դա օրենքն ու իրավունքն է, տնտեսության մեջ՝ ձեռքսեղմումը, երբ, ինչպես ամերիկացիներն են ասում՝ «պայմանավորվածությունը թանկ է փողից»:

Հիմա, դեպի ուր եմ տանում: Երբ մենք խոսում ենք Հայաստանում քրեածին իրավիճակի այս՝ այսպես ասած ամենաթողությունից, դրա համար կառավարման համակարգերի այսպես կոչված պատկան գերատեսչությունների պատասխանատվությունից, պետք է նաեւ արձանագրենք խնդրի քաղաքակրթական-բարոյական երեսը, որը կարեւորագույնն է:

Եվ այստեղ դիտարկենք, թե ի՞նչ է տեղի ունենում Հայաստանում՝ պետական քաղաքականության ու կոնցեպտի մակարդակով, այսինքն՝ բարձրագույն մակարդակով: Տեղի է ունենում խոսքի արժեքի տոտալ ոչնչացում, խոսք հասկացության բարոյական բաղադրիչի ապամոնտաժում: Դուք կարծում եք միայն «լեզուն ոսկոր չունի» սկզբունքով քաղաքական պոպուլի՞զմ է, երբ մարդը կարող է երկու-երեք տարվա, կամ շաբաթների, կամ ամիսների կտրվածքով ասել իրարից արմատապես տարբեր բաներ: Ո՞րն է այսօր Հայաստանում կառավարող «էլիտային» բնորոշող երեւույթը: Խոսքի արժեքի բացարձակ բացակայությունը, երբ մարդիկ, որոնք «Աղդամը իրենց հայրենիք» էին հայտարարում, այսօր ահաբեկվում են սեփական շուրթերից դուրս եկող Արցախ բառից: Եվ այսպես ոչ միայն Արցախի օրինակով, այլ նույն սոցիալ-տնտեսական թեմաներով արված հայտարարությունները, որոնք արմատապես տարբեր են 2018-ից առաջ եւ դրանից մի քանի տարի անց արդեն:

Երբ բարձրագույն մակարդակով տեղի է ունենում խոսքի արժեքի ցինիկ ու անամոթ ոտնահարում, այդ երեւույթը սկսում է արյան նման հյուսել հանրային օրգանիզմի բոլոր երակներով, ավելի շուտ՝ հոսեր ջրի նման, արյան փոխարեն: Իսկ արյունը սկսում է հոսել «դուրս»»: