Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովի նախագահ, ԱՀ նախագահի պաշտոնակատար Աշոտ Դանիելյանի խոսքը Սփյուռքի ազգային զորաշարժի խորհրդաժողովում․ «Գերաշնորհ Սրբազան հայր, հարգարժան՛ հոգևոր հայրեր, սիրելի՛ հայրենակիցներ, մենք այսօր այստեղ ենք՝ Փարիզում, պատվարժան և ազդեցիկ մասնակիցների ներկայությամբ, քանի որ բոլորս էլ գիտակցում ենք,որ հայ ժողովուրդը կանգնել է նոր մարտահրավերների դեմ հանդիման։ Այս ճգնաժամին սկիզբ դրեց Արցախի անկումը։ Բոլորս գիտակցում ենք՝ հարկավոր է ուժերի լարում՝ միասնական օրակարգի շուրջ և համայն հայության ներուժի լիարժեք մասնակցության ապահովում։ Ահա այս խորհրդաժողովի հիմնական առաքելությունը և անձամբ իմ ակնկալիքը։ Ձեր՝ յուրաքանչյուրիդ ներկայությունը այս ճգնաժամային պահին վկայում է ձեր պատրաստակամության մասին, որի համար բոլորից շնորհակալ եմ։ Արցախի էջը փակված չէ։ Սա միայն խոսքեր չեն. սա անշրջելի պարտավորություն է։ Եռամիասնությունը՝ Արցախ- Հայաստան- Սփյուռք, չի եղել և չի կարող լինել ձևական կարգախոս։ Արցախը, որպես հաղթանակի խորհրդանիշ, այս եռամիասնությունը հիմնական առանցքն է։ Այժմ, առավել քան երբեք, եռամիասնությունը պետք է դառնա հայկական ազգային օրակարգի առանցքը, ազգային քաղաքականության և մեր ամենօրյա աշխատանքի ուղեցույցը։ Արցախի պետականության 30 տարվա փորձը ցույց է տվել՝ երբ սփյուռքն ու հայրենիքը միավորվում են, արդյունքները բազմապատիկ տեսանելի են։ Հայրենիք է կերտվում, պետականություն է կառուցվում, երկիր է շենանում, միջազգային հարթակներում հաղթանակներ են գրանցվում, իրավունքներ են պաշտպանվում, մարդկանց կյանքեր են փրկվում։ Արցախի և հայկական ինքնության դեմ ուղղված վտանգները իրական են, և դրանք միայն արտաքին ներգործության արդյունք չեն։ Դրանք խորանում են նաև այն քաղաքականության հետևանքով, որը Հայաստանում վարում են ներկայիս իշխանությունները։ Երբ պետական քաղաքականությունը անտեսում կամ թերագնահատում է մեր ազգային արժեքները, երբ կրոնական, մշակութային և ավանդական ժառանգության պահպանությունը հարցականի տակ է դրվում, հատկապես սփյուռքում առաջանում է հուսահատություն և անվստահություն, ինչը աղետաբեր է մեր բոլորի համար։ Այդ քաղաքականությունը ոչ միայն քայքայում է համազգային միասնությունը, այլև թույլ է տալիս թշնամական ուժերին շարունակել ազգային արժանապատվության ոտնահարման, նվաստացման և ժողովրդի կրած պարտության շղթայի հարատևումը։ Պետք է այդ շղթան կտրել։ Ոչ մի հայ իրավունք չունի լռել, երբ մեր հայրենիքը և մեր պատմական ժառանգությունը՝ Մեսրոպ Մաշտոցի հիմնած առաջին դպրոցը Ամարասում, Գանձասարը, Շուշին, Դադիվանքը և այլ սրբավայրեր գերեվարված են կամ անտարբերության և չպայքարելու հետևանքով դառնում են միայն հիշողություններ։ Սա ոչ միայն քաղաքական հարց է. սա գոյաբանական հարց է՝ մեր ինքնության պահպանման համար։ Ձեզնից շատերը անձամբ եղել եք Արցախում, հանդիպել արցախյան ռազմաքաղաքական ղեկավարության հետ՝ Արցախում կամ այլուր։ Դուք տեսել և լսել եք նրանց իղձերն ու երազանքները։ Այսօր նրանք և այլ հայորդիներ գտնվում են Ադրբեջանի բանտերում։ Մենք պարտավոր ենք անել ամեն ինչ՝ նրանց վերադարձի համար։ Գերիների հարցը պետք է լինի մեր օրակարգի առաջնահերթություններից մեկը՝ ոչ միայն որպես քաղաքական պահանջ, այլ որպես մարդկային պարտք։ Մենք պահանջում ենք շարունակել և ուժեղացնել միջազգային հարթակներում այդ ուղղությամբ տարվող աշխատանքները, իրավական նախաձեռնությունները և դիվանագիտական ջանքերը՝ նրանց ազատության և վերադարձի համար։ Սփյուռքի դերը այս պայքարում ռազմավարական է։ Սփյուռքի տարբեր կառույցների և գրասենյակների հետևողական աշխատանքը՝ Ժնևում, Եվրախորհրդարանում, Միացյալ նահանգների Կոնգրեսում և այլ հարթակներում, արդեն տվել են դրական արդյունքներ։ Այս աշխատանքները պետք է լինեն ավելի համակարգված, ավելի նպատակային և ավելի համատեղ։ Պետք է ոչ միայն գնահատենք այս նախաձեռնությունները, այլև համախմբենք դրանք մեկ միասնական ռազմավարության շուրջ։ Արցախի իշխանությունները ակնկալում են՝ • Պահել Արցախի հարցը միջազգային օրակարգում՝ որպես համայն հայության հայրենիքի վերադարձի և իրավունքների պաշտպանության հարց։ • Բոլոր հարթակներում բարձրացնել Ադրբեջանում պահվող հայ գերիների վերադարձի հարցը։ • Աջակցել Արցախի պետական կառույցներին՝ ճանաչելով և հարգելով նրանց լեգիտիմությունը որպես Արցախի ժողովրդի կողմից ընտրված մարմիններ։ Թող այս խորհրդաժողովը չավարտվի միայն խոսքերով, թող այն դառնա միասնական համահայկական ծրագրերի իրականացման սկիզբը։ Լիահույս եմ, որ միասնական ջանքերով կմշակվի գործողությունների ծրագիր՝ գերիների վերադարձի, մշակութային ժառանգության պահպանության և իրավունքների վերականգնման համար։ Մենք պետք է դուրս գանք այս սրահից՝ գոտեպնդված իրականանալի հեռանկարներով և պարտավորությամբ՝ դրանք իրականացնելու համար։ Հստակ և պարզ է. մենք չունենք այլ ճանապարհ, բացի պայքարից։ Մեր պարտքը ազգային ազատագրական պայքարն է մեր երեխաների ապագայի համար։ Այս պայքարի ուղին պահանջում է միասնականություն և համախմբում։ Հարգանք ու պատիվ հայ ժողովրդի ազատության համար պայքարում նահատակված բոլոր հայորդիներին և հավատարմության հավաստիք՝ նրանց ընտրած ուղուն»։
