«Ի՜նչ խաղաղության պայմանագրի մասին է խոսքը, քանի ցեղասպանները չեն դատապարտվել»․ Ն․ Դիլբարյան

Հայոց լեզվի պատմության ամբիոնի դոցենտ Նարինե Դիլբարյանը գրում է. «1988 թ. նոյեմբերին ադրբեջանական հրոսակները պետական-քաղաքական աջակցությամբ, ոստիկանական-կուսակցական կազմակերպմամբ Գանձակի հայության ջարդերը սկսեցին՝ բնիկ հայկական տարածքներում էթնիկ զտումների ազեր-թուրքական քաղաքականությունն իրականացնելու ցեղասպանական ծրագիրը վերստին գործի դրվեց: «Կանայք հանուն հայոց հայրենիքի» շարժումն այսօր Գանձակի ցեղասպանական ջարդերի զոհերի ոգեկոչման օրը հարգանքի տուրք մատուցեց Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի խաչքարերի երրորդությանը՝ ի խոնարհում Գանձակի, Սումգայիթի և Բաքվի ջարդերի զոհ դարձած հայության: Համոզված ենք, որ այսօր առավել քան կարևոր է աշխարհին հիշեցնել, որ ազեր-թուրքական ցեղասպանական քաղաքականությունը երբեք չի դադարել, այսօր էլ այդ նույնը կատարվում է Արցախում, բռնազավթվում են հայկական տարածքները, ոչնչացվում և տեղահանվում է հայ բնակչությունը: Այսօր արդեն ոչ միայն Գանձակում, Բաքվում, Շահումյանում, Գետաշենում, այլև Հադրութում և Շուշիում, Բերձորում և Սուսում, Արիավանում հայեր չեն ապրում՝ թիրախում մյուս հայկական բանկավայրեն են: Ի՜նչ խաղաղության պայմանագրի մասին է խոսք գնում, քանի ցեղասպանները չեն դատապարտվել և պատժամիջոցների ենթարկվել, ոչ մի խաղաղություն տարածաշրջանում չի հաստատվի»: