«Ո՞ւր է հասնելու պետական պարտքի առաստաղը»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Հայաստանի բյուջեի եկամուտների հարցում վճռորոշ եղել է ոչ թե 2018-ը, այլ 2022-ը: Հասկանում եք, թե ինչի մասին է խոսքը՝ ռելոկանտներ, բանկային փոխանցումներ՝ պատժամիջոցների տակ հայտնված Ռուսաստանից, առ այսօր շարունակվող վերաարտահանում:

Սրանք են գերակշռող մասով ավելացրել բյուջեի եկամուտները, ոչ թե տնտեսական հմուտ քաղաքականությունը:

Ավելին, դեռ մեծ հարց է, թե արդյո՞ք հնարավոր չէր այդ նպաստավոր արտաքին կոնյուկտուրայից ստանալ առավել մեծ տնտեսական էֆեկտ:

Միևնույն ժամանակ, տնտեսական քաղաքականությունը չափեք Հայաստանում արտաքին ներդրումային ծրագրերի ծավալով, և հատկապես՝ խոշոր ներդրումների: Հաշվեք, թե քանի՞ խոշոր ներդրումային ծրագիր է իրականացվել 2018-ից հետո, և քանիսն է ձախողվել:

Բալանսը հաստատ առաջին տարբերակի օգտին չէ:

Բյուջեն ինքնանպատակ չէ, հատկապես Հայաստանի նման տնտեսությունների համար, որոնք ունեն արդիականացման, դիվերսիֆիկացման, ներքին արտադրողականության ինստիտուցիոնալ հիմքերի ամրացման և արտադրողական, արդյունաբերական ներուժի ընդլայնման մեծ անհրաժեշտություն:

Այդ դեպքում, տնտեսական քաղաքականության հմտությունը կարող է լինել նույնիսկ այն, որ բյուջեի «բարձր» վիճակագրությունը հեռանկարային հաշվարկով «զոհաբերվի» ավելի երկարաժամկետ ինստիտուցիոնալ էֆեկտներին, որոնք թույլ կտան բարձրացնել Հայաստանի տնտեսության, այսպես ասած, արտահանելի ներուժը:

Սա, իհարկե, բոլորովին չի նշանակում, թե բյուջեի ծավալները ավելացնելը կարևոր չէ: Բայց, երբ դա տեղի է ունենում տնտեսության իրական հատվածում արտահանելի ներուժի նվազման պայմաններում, ապա հարց է առաջանում՝ ի՞նչ է տեղի ունենալու այդ բյուջեի մեծացող ծավալների հետ, երբ փոխվի արտաքին նպաստավոր կոնյուկտուրան:

Ո՞ւր է հասնելու այդ դեպքում պետական պարտքի, և մասնավորապես արտաքին պարտքի առաստաղը: Իսկ բյուջեի եկամուտների 4,2 միլիարդ աճի կողքին, 2018-ից հետո քանի՞ միլիարդով է աճել պետական պարտքը»: