«ՀՀ տարածքի հանդեպ «կոնֆլիկտայնության» «խարանը»՝ ագրեսիայի նոր փուլերի նախադուռ»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Ասում ես՝ «արտապատվիրակում» նշանակում է Հայաստանի տարածքը վերածել վիճահարույց հարցի, ասում են՝ չեք ուզո՞ւմ Հայաստանի ճանապարհով բեռներ տեղափոխվեն, մենք էլ տարանցման փող ստանանք:
Նախ, այդ տարանցման փողը մի վերածեք ֆետիշի: Այո, լավ կլինի, որ Հայաստանի պետական բյուջեն ունենա հավելյալ մուտքեր, բայց մեղմ ասած տնտեսական անգրագիտություն է մտածել, թե, օրինակ 30-40 կմ տարանցումը Հայաստանին բերելու է չգիտես ինչ մուտքեր:
Ի դեպ, այդ առումով, հարգարժան «մուտքասերներ», ինչո՞ւ չի բարձրաձայնվում Հայաստանի տարածքով տարանցիկ ուղիների այլ սխեմաների հարց, որոնք թույլ կտան ունենալ ավելի երկարատև անցում, հետևաբար թե ավելի քաղաքական կշիռ, թե ավելի տնտեսական եկամտաբերություն:
Բայց, այդ ամենով հանդերձ, ոչ մի ծավալի եկամտաբերություն չի կարող չափելի լինել պետության միջազգայնորեն ճանաչված տարածքի հանդեպ «վիճելիության» կնիքի հետ, որ դե ֆակտո հայտնվելու է տարանցման՝ որևէ հատուկ ռեժիմի սահմանման դեպքում, որը կենթադրի Հայաստանի պետական իրավասության որևէ արտապատվիրակում:
Հետևաբար պետք է վերջ տալ այդ նենգափոխումներին, թե «արտապատվիրակման» դեմ տեսակետ արտահայտելը նշանակում է դեմ լինել խաղաղությանը կամ դեմ լինել Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությանը:
Ավելին, այստեղ ասեմ գուցե մի քիչ տարօրինակ թվացող մի բան: Իշխանությունը, ելնելով մի շարք հնարավոր իրավիճակային հաշվարկներից, կարող է իր դիվանագիտական մանևրի համար արտահայտել տարաբնույթ տեսակետներ, ընդհուպ գնալով հանրային սուր քննադատության ու ընդդիմախոսության ռիսկի՝ հաշվարկելով գուցե հենց այդ ընդդիմախոսությունն էլ ծառայեցնել արտաքին ճկունության:
Այո, գուցե շատերի համար այդ սխեման, որ ներկայացնում եմ, թվա միամիտ լավատեսություն և իշխանության մղումների անտեղի գնահատում, բայց, ես կարող եմ թույլ տալ անգամ այդպիսի սխեմայի հնարավորություն:
Բայց, մարդիկ, որոնք թեմայի վերաբերյալ արտահայտվում են ո՛չ, այսպես ասած, պաշտոնական կարգավիճակ ունենալով, ո՛չ այդ թեմայի պաշտոնական քաղաքական պատասխանատվության տակ լինելով, հանուն ինչի՞ են փորձում առավել ևս «պատերազմ, թե խաղաղություն» նենգափոխումով արդարացնել Հայաստանի տարածքը վիճահարույց դարձնող տրամաբանությունը, անկախ, թե աշխարհաքաղաքական ուժային որ կենտրոնից է գալիս այդ տրամաբանությունը:
Չէ՞ որ Հայաստանի տարածքի հանդեպ այդ «կոնֆլիկտայնության» թեկուզ դե ֆակտո «խարանը» ոչ թե լինելու է խաղաղության գին, այլ Հայաստանի հանդեպ շանտաժի ու ագրեսիայի նոր փուլերի նախադուռ»: