«ՀՀ ղեկավարությունը փաստացի հրաժարվում է պայքարել Ադրբեջանից եկող քարոզչական ռիսկերի դեմ»․ Տաթևիկ Հայրապետյան

Ադրբեջանագետ Տաթևիկ Հայրապետյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Որպես կանոն, որևէ հարցի մասին գրառում անելիս, ես կարևորում եմ մի կողմից փաստերի ներկայացումը, մյուս կողմից՝ լուծումների առաջարկը՝ առնվազն իմ մասնագիտության ու քաղաքացիական դիրքորոշման համատեքստում։ Վերջին շրջանում հաճախ եմ նկատում, որ բազմաթիվ հետևորդներ Ադրբեջանին դիմակայելու հնարավորությունների մասին իմ առաջարկներին ի պատասխան՝ ասում են, շատ լավ եք ասում, արեք դա։ Ես, իհարկե, շատ ուրախ եմ, որ մարդիկ իմ կարողությունների մասին, մեղմ ասած, չափազանցված պատկերացումներ ունեն, բայց ոչ ես, ոչ որևէ այլ անհատ կամ խումբ չի կարող իր վրա վերցնել պետության ֆունկցիաները։
Լավ է, որ ՀՀ քաղաքացին պահանջատեր է ու գիտակցում է պահանջելու իր իրավունքը, բայց պահանջել պետք է նախևառաջ նրանցից, ում օժտել է քաղաքականություն մշակելու և իրականացնելու մանդատով, ովքեր քաղաքացիների վճարած հարկերով վարձատրվում են։
Պետության արտաքին քաղաքական կուրսը մշակում և իրականացնում են իշխանության համապատասխան մարմինները, որոնք օժտված են այդ լիազորություններով։ Մնացած հասարակական, մտավոր և այլ կազմակերպությունները (այդ թվում՝ կրոնական), սփյուռքի կառույցները, մտավորականներն ու հանրային դեմքերը կարող են որպես «փափուկ ուժ» օժանդակել, նպաստել այդ քաղաքականությանը, առաջ մղել այն։
Մեր պետությունը, կոնկրետ ներկայիս ղեկավարությունը (ի հեճուկս՝ իր նախընտրական ծրագրի ու կառավարության հնգամյա ծրագրի) փաստացի հրաժարվում է պայքարել Ադրբեջանից եկող տեղեկատվական, դիվանագիտական, քաղաքական, քարոզչական ռիսկերի դեմ։ Եթե ուշադիր նայեք, կտեսնեք, թե որքան զգուշավոր, անգամ որոշակի դրական նոտաներով է խոսվում Ադրբեջանի մասին, լիովին «մոռացության» են մատնվում Ադրբեջանում պետական մակարդակով քարոզվող հայատյացության գործոնը, իշխանության ներկայացուցիչներին հետաքրքիր չի, որ Ադրբեջանի հանրակրթական դպրոցներում Հայաստանի տարածքը ներկայացվում է որպես «պատմական Ադրբեջան» 2023 թվականից ի վեր, դե անգամ չեմ խոսում Արցախի հայերի դեմ տեղի ունեցած էթնիկ զտման, բռնի տեղահանության, դրա վերաբերյալ ապացուցողական հսկայական բազայի, մեր գերիների թեմաներով։ Այնպես են լռում, կարծես այդ ամենը մեզ հետ կապ չունի։
Շատերին թվում է միգուցե, որ անհատական ջանքը կարող է օգնել լրացնելու պետության ՉԱՇԽԱՏԵԼՈՒ հետևանքով ձևավորված վտանգավոր բացը։ Բայց մոռացվում է, որ հակառակ կողմից մի ողջ պետություն է աշխատում՝ հսկայական ռեսուրս է դրված։ Դրա դեմ անհատական ջանքը կամ անգամ որոշ խմբերի կողմից արվող աշխատանքը չի կարող մեծ ազդեցություն ունենալ։ Ունի որոշակի ազդեցություն, բայց դա մեծ չէ։ Հետևաբար, աշխատանքի պահանջը պետք է դրվի իշխանության ու պետության առջև, պետության պարտավորությունն է սպասարկել երկրի անվտանգային շահը՝ բոլոր ուղղություններով, այդ թվում՝ տեղեկատվական, թույլ չտալ ադրբեջանական կեղծ խոսույթների հանրայնացում ու միջազգային տարածում։ Ընդ որում, եթե դա կանխելու համար նախնական շրջանում շատ ավելի քիչ ջանք է պետք, հետո արդեն հայկական կողմի անգործության հետևանքով այն տարածվում է, շատ ավելի ռեսուրս ծախսելու կարիք է լինում։
Ուստի այդ ամենի դեմ արդյունավետ պայքարի գլխավոր գործիքը դա պետական շահը սպասարկող իշխանության առկայությունն է։ Հույս ունեմ մեզ կհաջողվի այդպիսին ունենալ, բայց դա նախևառաջ ՀՀ քաղաքացիների քվեից է կախված լինելու»։