Շաբաթ, 23 մայիսի, 2026 թ.
|
Ստեփանակերտում`   +12 °C

«Առանձնահատուկ հարաբերություններ էին ձևավորվել զինվորների և թալիշցիների միջև»․ Տիգրան Աբրահամյան

«Առանձնահատուկ հարաբերություններ էին ձևավորվել զինվորների և թալիշցիների միջև»․ Տիգրան Աբրահամյան
118
Այսօր, 00:30

«Պատիվ ունեմ» խմբակցության քարտուղար Տիգրան Աբրահամյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․ «Թալիշում ծառայած զինվորները լավ գիտեն, թե ինչպիսի առանձնահատուկ հարաբերություններ էր ձևավորված զինվորների և թալիշցիների միջև:
Գյուղում ոչ ֆորմալ ինստիտուտ էր գործում՝ «ձեդո-բաբոների»: Երևի չկար զինվոր, որը ինչ-որ ընտանիքի հետ կապված չլիներ. գնալ-գալը, սուրճ խմելն ու տնական հաց ուտելը յուրօրինակ ավանդույթ էր:
Ես էլ այդպիսի Բաբո ունեի՝ Վանքի Բաբո էին ասում. տունը գյուղի եկեղեցու կողքին էր:
Գյուղում հոգևոր ծառայություն իրականացնող հոգևորականը մոմերը Բաբոյի մոտ էր թողնում, իսկ Բաբոն նաև եկեղեցուն էր «տիրություն» անում՝ մաքրում և պահպանում:
Իմ կապն էլ Վանքի Բաբոյի հետ Եկեղեցի գնալ-գալով ձևավորվեց: Հաճախ էի այցի գնում, սուրճն ու հացը ճաշակում:
Զորացրվելուց հետո էլ այցելեցի: Աննկատ գումար թողեցի սեղանին ու հրաժեշտ տվեցի՝ հետևիցս եկավ: Ասեց՝ ի՞նչ ես անում, ասեցի՝ այդքան եկել եմ՝ սիրտս այդպես թելադրեց: Նեղացավ:
Հետ տվեց գումարը, ասեց՝ մի քիչ հետո կգաս ճաշելու: Ներողություն խնդրեցի, ասեցի չեմ կարող, շտապում էի: Ասեց՝ դե սպասի: Գնաց տուն, մի 5 րոպեից հետ եկավ: Տոպրակ տվեց՝ միրգ, ընկույզ, չրեղեն, բարի ճանապարհ մաղթեց:
Ինչո՞ւ հիշեցի այս պատմությունը: Երեկ տեսա, որ թալիշցիների խմբում գրել էին, որ Ագնեսա տատիկը՝ Վանքի Բաբոն, մահացել է:
Թալիշի հետ կապված բոլոր պատմությունները աչքիս առաջ եկան՝ ծառայությունից մինչև մարդկային անմոռանալի, պարզ, անկեղծ հարաբերություններ:
Բաբոն գնաց՝ կարոտը սրտում՝ հայրենի Թալիշից հեռու: Հոգեվիճակ, որն այսօր ուղեկցում է բոլոր արցախցիներին, ովքեր արմատներով խրված էին հողում, սակայն արմատախիլ արվեցին:
Գնացի Չարենցավան՝ հոգեհանգստի, լուռ հրաժեշտ տալով ինձ ջուր, հաց և Բաբոյի ջերմություն փոխանցած մարդուն:
Վանքի Բաբոն արցախցիների հավաքական կերպարն էր՝ հայրենի հողը սիրող, հյուրասեր, մարդկային ու միշտ պատրաստակամ:
Չավարտված պայքար՝ մեծ հույսով և սպասումով»։