«Եթե ոչ գյուղացին, ոչ սպառողը չեն շահում, ապա ո՞վ է շահում». Մհեր Կարագոզյան

«Հանրային վերահսկողություն» ՀԿ նախագահ Մհեր Կարագոզյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Եթե ոչ գյուղացին, ոչ սպառողը չեն շահում, ապա ո՞վ է շահում։
Շարունակելով տեղական արտադրանքի և գների թեման...
Ամեն օր լսում ենք, որ պետք է աջակցել տեղական արտադրողին, զարգացնել գյուղատնտեսությունը, ավելացնել արտահանումը։
Բայց եկեք նայենք իրականությանը։
Մսի գները Հայաստանում բարձր են։ Շատ ընտանիքների համար տավարի միսն արդեն դարձել է ոչ թե ամենօրյա սնունդ, այլ շքեղություն։
Կաթնամթերքի գներն էլ են բարձր։ Պանիրը, կարագը, թթվասերը, կաթնամթերքի մյուս տեսակները գնալով ավելի անհասանելի են դառնում շատ քաղաքացիների համար։
Պտուղ-բանջարեղենի գներն էլ հաճախ չեն զիջում ներմուծվող ապրանքներին, իսկ որոշ դեպքերում նույնիսկ ավելի բարձր են։
Ու այստեղ հարցեր են առաջանում։
❓ Եթե Հայաստանում միսն այսքան թանկ է, ապա ինչո՞ւ ենք միս արտահանում։
❓ Եթե տեղական շուկայում պտուղ-բանջարեղենը թանկ է, ապա ինչո՞ւ ենք խոսում արտահանման ծավալների ավելացման մասին։
❓ Եթե գյուղացին իր աշխատանքից դժգոհ է, ապա ինչո՞ւ է շարունակվում արտադրությունը։
❓ Եթե գյուղացին շահույթ չի ստանում, իսկ սպառողը թանկ է գնում, ապա այդ տարբերությունն ո՞ւմ մոտ է մնում։
Հաճախ լսում ենք, որ գյուղացիները չեն մշակում հողերը։
Բայց եթե չեն մշակում, ապա ի՞նչ ենք արտահանում։
Եթե մշակում են, ապա ինչո՞ւ տեղական շուկայում գները չեն դառնում ավելի մատչելի։
Եթե արտադրությունը քիչ է, ապա ինչպե՞ս է արտահանում իրականացվում։
Եթե արտադրությունը բավարար է, ապա ինչո՞ւ ներքին շուկայում գների նվազում չենք տեսնում։
Այս հարցերը գյուղացու դեմ չեն։
Այս հարցերը նաև արտադրողի դեմ չեն։
Սրանք այն հարցերն են, որոնց պատասխանները պետք է հնչեն, եթե իսկապես ուզում ենք հասկանալ, թե ինչու է Հայաստանում հաճախ ստացվում այս պատկերը.
? Գյուղացին դժգոհ է։
? Արտադրողը դժգոհ է։
? Սպառողը դժգոհ է։
? Բայց գները շարունակում են բարձր մնալ։
Ուստի կրկին հարցնեմ.
Եթե ոչ գյուղացին, ոչ սպառողը չեն շահում, ապա ո՞վ է շահում։
Սպասում եմ ձեր կարծիքներին»։