Երկուշաբթի, 24 հունիսի, 2019 թ.
|
Ստեփանակերտում`   +21 °C

«Ադրբեջանցները զոհերին թողնում էին դաշտում, որ շնագայլերը հոշոտեն, հետքերը կորչեն». Նաիրի Հոխիկյան

«Ադրբեջանցները զոհերին թողնում էին դաշտում, որ շնագայլերը հոշոտեն, հետքերը կորչեն». Նաիրի Հոխիկյան
162
Հինգշաբթի, 04 ապրիլի, 2019 թ., 03:20

Միջէթնիկ հակամարտությունների փորձագետ Նաիրի Հոխիկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում կիսվել է Ապրիլյան քառօրյա պատերազմի իր հուշերով․ «Ապրիլյան քառօրյայի 3-րդ օրը Մատաղիսից ու Թալիշից շարունակվում էր բնակիչների հոսքը դեպի Մարտակերտ ու Ստեփանակերտ: Մենք գնում էինք Թալիշ, իսկ դիմացից բեռնատարներով գալիս էին թալիշցի կանայք ու երեխաները՝ բոբիկ, ահաբեկված:

Որքան մոտենում էինք Թալիշին, այնքան ավելի հաճախակի էին գլխավերևում թռչում արկերն ու բախվում դիմացի բլրին: Տանկերը մեծ արագությամբ գնում ու գալիս էին, հաճախ էինք ստիպված դուրս գալիս ճանապարհից, որ տեղ տանք տանկերին ու զինվորներին տեղափոխող մեքենաներին:

Հասանք Թալիշ: Ավերակների վերածված: Կրակի թիրախ էր դարձել հանդիսությունների նորակառույց սրահը: Փլուզվող տների տեսարանը դաժան էր. աչքի առաջ քանդվում էին գնդակոծված դատարկ տները:

Գնացինք դիրքեր: Մերձամարտեր այլևս չկային. թշնամին հետ էր քաշվել, սակայն շարունակում էր գնդակոծել Թալիշը: Խրամատներից պարզ երևում էին դաշտում ադրբեջանցիների թողած մի քանի տասնյակ դիակները: Չէին տանում անգամ այն պարագայում, երբ մերոնք առաջարկում էին ժամանակավոր հրադադար անել՝ զոհերին դաշտից հանելու համար:

Անգամ միջնադարյան դաժան մարտերի ժամանակ կողմերը դադար էին տալիս՝ զոհերին հանելու համար: 2016-ի ապրիլյան պատերազմին Ադրբեջանը դրան էլ համաձայն չէր:

Մեր զինվորականներն ասում էին՝ թշնամին չափից շատ զոհ է տվել, եթե նրանց հանի դաշտից, իր հասարակությունը դժգոհության ալիք է բարձրացնելու: Դրա համար թողնում են դաշտում, որ շնագայլերը հոշոտեն, հետքերը կորչեն, հետո կասեն հայերի մոտ գերի են, անհետ կորած կամ նման մի բան:

Ճիշտ էին մերոնք: 2 օր անց դաշտում մնացած ադրբեջանցի զոհերի միայն համազգեստն էր մնացել, իսկ հայ զոհերին մեր զորքը կյանքի գնով հետ բերեց:

Դիակ տեսնելն այնքան սովորական էր դարձել, որ երբեմն անզգայացած՝ հումորներ էինք անում: Օրեր անց միայն սկսեցինք հասկանալ ու հարց տալ՝ ինչպե՞ս էինք կարողանում...

Ապրիլի 5-ի կեսօրին կրկին Ջրականում էինք: Զանգեց սահմանին ծառայող ընկերս: Դողացող, բայց ուրախ ձայնով ասաց. «Աչքներս լու՜յս, պրծաաաավ»:

Պատերազմն, իրոք, շատ դաժան բան է: Անգամ երբ ձեռքիդ զենք չկա, և քո միակ զենգը տեսախցիկն ու գրիչն է, ամբողջ էությամբ զգում ես այն ագահությունը, որով պատերազմը խժռում է մարդկանց: Երբ կողքիդ կռվում են տղաներն ու զոհվում՝ չզգալով, թե ինչ եղավ:

Բայց պատերազմը միաժամանակ անհրաժեշտություն է, որպեսզի հասկանաս, թե ինչ ունես դու և գնահատես այն: Պատերազմի շնորհիվ զգում ես քո ունեցած հողի ու հայրենիքի արժեքը:

Շարունակելի»: