«Այդ սեպը խրվում է հենց Բակո Սահակյանի երաշխավորությամբ». Սարգիս Միքայելյան

Վերլուծաբան Սարգիս Միքայելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Արցախի Հանրապետության նախկին և ներկա նախագահների՝ մեղադրյալ Քոչարյանի համար երաշխավորությունն իրականում ավելին է, քան սոսկ կալանքի հարցով ինչ-որ դատավարական դրվագ:
Բացի զուտ իրավական կողմերից, այն ունի հստակ երևացող քաղաքական և սոցիալ-հոգեբանական կողմեր:
Որքան էլ ասվի, որ երաշխավորությունն անձնական է, առ Քոչարյանն իրենց բարի կամքի դրսևորում է, մարդասիրական-ընկերասիրական ակտ է և այլն, Արցախի նախագահը ոչ մի կերպ չի դադարում լինել նշականալի քաղաքական ֆիգուր հայ ժողովրդի այսօրվա իրականությունում, հետևաբար՝ նրա քայլերն էլ ընկալվում են՝ որպես քաղաքական գործչի քայլեր:

Այդ երաշխավորությունն այսպիսի մեծ հասարակական հնչեղություն չէր ունենա և այսքան չէր քննարկվի, եթե այն տրվեր, ասենք, արցախցի շարքային քաղաքացիների կողմից կամ արցախցի մտավորականների կողմից: Ես համոզված եմ, որ հենց միայն այն պատճառով, որ դա հայկական երկրորդ պետության նախկին և ներկա ղեկավարների կողմից տրվող երաշխավորություն է, դա կարելի է գնահատել՝ որպես Քոչարյանին քաղաքական աջակցության ցուցադրում: Դա, այսպիսով, ավելի շատ քաղաքական ակտ է, քան իրավական պրոցես:
Եվ, որպես այդպիսին, դա կարող է ստանալ և, ըստ իս, պե՛տք է ստանա հստակ քաղաքական գնահատական ՀՀ իշխանությունների և քաղաքական ուժերի կողմից: Անկախ նրանից, թե դատարանն ինչ կորոշի երաշխավորության հետ կապված:
Սե՞պ եմ խրում: Բնա՛վ:
Այդ սեպը խրվում է հենց Բակո Սահակյանի երաշխավորությամբ: Նախ, այս երաշխավորությունը Հայաստանում միանշանակ չի հասկացվում՝ մեղմ ասած: Եվ մարդկանց ընկալումներում, հերթական առիթով, հակադրում է հայաստանցուն և արցախցուն, հայաստանյան արդարադատությանը և արցախցի ղեկավարին: Եթե հայաստանյան ինչ-որ քաղաքական գործիչ տար այդ երաշխավորությունը, այդպիսի հակադրություն մարդկանց ընկալումներում չէր ձևավորվի:
Երկրորդ, դա սովորական արցախցու մոտ էլ կարող է ստեղծել այնպիսի տպավորություն, որ երաշխավորությունը տրվում է հիմնականում այն պատճառով, որ Հայաստանում դատում են արցախցու, և Արցախը՝ ի դեմս Բակո Սահակյանի, աջակցում է իր համերկրացուն: Իհարկե, երաշխավորության պատճառը դա չէ, բայց սա կարող է այդպես ընկալվել՝ որպես «զեմլյաչեստվոյի» դրսևորում:
Բացի այդ, եթե երաշխավորությունն ընդունվի, ապա հայաստանցիների մի էական մասի մոտ դա ձևավորելու է բացասական էմոցիաներ՝ ի լրումն վերը նշվածի: Ստացվելու է, որ Հայաստանում դատվող Քոչարյանին «եկավ-ազատեց» Արցախի նախագահը: Եվ այդ բացասական էմոցիաները, իհարկե, անձամբ Բակո Սահակյանի վրա չեն տարածվելու, այլ Արցախի ղեկավարության՝ որպես ամբողջություն...
Իսկ եթե երաշխավարությունը չընդունվի, ապա բացասական էմոցիաներ է առաջացնելու հենց արցախցիների՛ մոտ. կստացվի, որ իրենց նախագահն եկավ Երևան, իրենց նախկին նախագահի համար երաշխավորություն ներկայացրեց, բայց «երևանցիք» չընդունեցին, մերժեցին իրենց նախագահին...
«Սեպ խրելը» այսպես էլ է լինում»: