«Երևանը պետք է դիտարկի Թուրքիայի հետ ուղիղ երկխոսելու հնարավորությունը». Արման Բաբաջանյան

ԱԺ պատգամավոր Արման Բաբաջանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Մեր շուրջ լրջագույն զարգացումներ են՝ Ղարսում թուրք-ադրբեջանական զորավարժություններ են, ԱՄՆ-ում հայամետ մի շարք ազդեցիկ կոնգրեսականներ հաջակցություն Արցախի նամակներ են հղում ԱՄՆ պաշտպանության նախարարին և պետքարտուղարին, պարզվում է՝ Արցախի հարցն արդեն Թուրքիայի և ԱՄՆ-ի երկխոսության օրակարգում է։ Հայաստանից ձեն-ծպտուն չկա։

Ես սպասում էի, որ իշխանությունից ինչ-որ մեկը, այնուամենայնիվ, կանդրադառնա նախօրեին Ռուսաստանի նախկին նախագահ, վարչապետ Մեդվեդևի արած այն հայտարարությանը, որ Արցախի հարցում Թուրքիան ունի դերակատարում, սերտ կապեր Ադրբեջանի հետ և դա հաշվի չառնել հնարավոր չէ և Ռուսաստանը գործում է ելնելով դրանից:

Ռուսաստանն ու Թուրքիան պարբերաբար պայմանավորվում են, և դժբախտաբար դա տեղի է ունենում հայկական շահերի ու կյանքերի հաշվին: Գաղտնիք չէ, որ Պուտինը և Մեդվեդևը Թուրքիային համարում են կարևոր ու վստահելի գործընկեր:

Նրանք գիտեն, անշուշտ, որ Թուրքիան խոցել է ռուսական

ռազմական օդանավ, սպանել օդաչուին, Թուրքիայում ազգայնականներն ուղիղ եթերում սպանել են Ռուսաստանի դեսպանին, Թուրքիան սպառնացել է Ռուսաստանը քանդել ներսից։

Բայց այդ ամենով հանդերձ՝ Ռուսաստանն ամենաբարձր մակարդակով Էրդողանին համարում է խոսքի տեր տղամարդ, Թուրքիային համարում է վստահելի գործընկեր: Կասկած չկա, որ Պուտինն ու Մեդվեդևը դա անում են ոչ թե անսահման սիրուց դրդված, այլ որովհետև չեն կարող Թուրքիային պատասխանել այնպես, ինչպես հարկն է՝ թույլ են, չունեն բավարար ուժ:

Այդ ամենով հանդերձ՝ ի՞նչ է ասում Ռուսաստանը։ Մեզ ասում են՝ Թուրքիան թշնամի է, վատն է, չփորձեք պայմանավորվել, չփորձեք խոսել կամ հարաբերություն կարգավորել։

Բայց ով է կասկածում, որ Թուրքիան թշնամի է, որ Թուրքիան ունի մեզ խժռելու նպատակ: Ամբողջ հարցն այն է, որ մեր անվտանգային կարողությունը չի բավականացնում այդ սպառնալիքը սեփական ուժով չեզոքացնելու համար:

Ցավալիորեն պետք է արձանագրել, որ ինչպես ցույց տվեց Արցախի դեմ պատերազմը, այդ կարողությունը չունի նաև մեր դաշնակից Ռուսաստանը՝ նրա անկարող աչքի առաջ Թուրքիան, Ադրբեջանը և վարձկան ահաբեկիչները գրոհեցին մեր անվտանգության ողնաշարի վրա։

Ինչ պետք է անի այս իրավիճակում Հայաստանը։

Երևանը պետք է դիտարկի Թուրքիայի հետ ուղիղ երկխոսելու հնարավորությունը, դրանից զատ, պետք է շոշափի Թուրքիայի զսպման այլընտրանքային մեխանիզմներ, այդ հարցում նոր գործընկեր և դաշնակից ձեռք բերելու հնարավորությունները, այդ թվում մահմեդական, արաբական աշխարհից։

Հայաստանին պարտության մատնած արտաքին քաղաքականությունը պետք է որակապես փոփոխության ենթարկել։ Իներցիայով շարունակվող արտաքին քաղաքականությունը մեզ մատնել է աղետալի պարտության։
Այսպես շարունակելու դեպքում, իշխանության վախերի պատճառով մենք ի վիճակի չենք լինելու համայն հայության հայրենիք այս մի թիզ հողն արժանապատվորեն պաշտպանել»։