«Ո՞նց կարա Ղարաբաղում երկրորդ լեզվի հարցը աղմուկ հանի, իսկ էնտեղ ծառայել-չծառայելու հարցն աննկատ մնա». Ն. Թորոսյան

Խմբագիր Նիկոլայ Թորոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Ու առհասարակ, ռուսերենի սռաչը գալիս ա նրանից, որ մի սերունդ գավառամիտ ֆաշիստները, որոնք թյուրիմածաբար իրանց համարում են ազգայնական կամ, հակառակը, լիբերալ, արին ամեն ինչ, որ մարդիկ իրար հետ շփոթեն պետությունը ու պետության ատրիբուտիկան: Կամ հակառակը, չարին ոչինչ, որ չշփոթեն: Ասենք, դատարանը, ոստիկանն ու զինվորական սպան պետություն են, իսկ դրոշն ու օրհներգը՝ ատրիբուտիկա: Բայց Հայաստանում դրոշը սրբություն ա, ոստիկանն ու սպան՝ բոզ, դատարան գնալը՝ բոզություն: Դրոշ, լեզու, գերբ և այլ, ազգերի ջի կետը շոյող պարագաներ կարելի ա ունենալ նաև Ռուսաստանի կազմում, հեն ա, մեր եղբայրական Ինգուշեթիան ունի: Իսկ կարելի ա չունենալ, բայց ունենալ պետություն: Իռլանդիան ագլախոս ա, շվեյցարերեն լեզու չկա, Իսրայելը սահմանադրություն չունի, իսկ ԱՄՆ-ում կարելի ա հայհոյել դրոշը: Բայց 4 տեղում էլ հետդ շատ հուզիչ բաներ կկատարվեն, եթե կատարես ոտնձգություն պետության դեմ:
ես չեմ ասում, է, ատրիբուտ պետք չի: Մարդիկ քյալ չեն էղել, որ դրոշ, լեզու, օրհներգ են հորինել ու սեփական ազգայինն են հովանավորում ու այլ ազգերում առաջ մղում, անգամ էս կոսմոպոլիտ դարում: Ես ասում եմ, որ քանի մենք ՄԵՆԱԿ լեզու-դրոշ-տոլմայի փառատոն-եկեղեցի մակարդակում ենք լռվել, իսկ մնացածն անտեսում ենք, մենք պետություն դառնալու ճանապարհին նույնիսկ մի քայլ չենք արել: Ո՞նց կարա Ղարաբաղում երկրորդ լեզվի հարցը տենց աղմուկ հանի, իսկ էնտեղ ծառայել-չծառայելու հարցը աննկատ մնա: Մենակ էն դեպքում, եթե պետությունն ու համայնքն ենք շփոթել: Եթե չենք ուզում տարբերենք, կարանք չանենք էլ, ուղղակի բերեք ազնիվ գտնվենք, գնանք ռուսներին կամ թուրքերին ասենք՝ «ախպերներ, մեզ պետություն, ոստիկանություն, բանակ, դատարան-բան պետք չի, լեզուն, դրոշը, կրոնն ու տոլմայի փառատոնը հերիք են: Չունենք տենց ամբիցիա, քելեք մի բան անենք»: Տենց խոսակցության, թեկուզ ռուսների ու թուրքերի հետ չէ այլ ինքներս մեր հետ, պատրա՞ստ ենք: Բայց էն պայմանով, որ իրար հետ ազնիվ լինենք»: