«Պարզ է, որ Ռուսաստանը հանուն Հայաստանի չէր ուզի թշնամանալ Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Ինչ է անում ուժեղ դաշնակիցը, եթե բացի դաշնակցի հետ հարաբերությունից և պարտավորությունից, նաև աշխատելու և հարաբերվելու խնդիր ունի այն սուբյեկտների հետ, որոնք սպառնալիք են դաշնակցին: Ուժեղացնում և հնարավորինս ինքնաբավ է դարձնում դաշնակցի պաշտպանական, անվտանգային կարողությունը՝ այն սպառնալիքին համարժեք, որ առկա է, որպեսզի ստիպված չլինի հանուն դաշնակցի կռվել մյուս կողմի դեմ, որի հետ էլ չի ուզում փչացնել հարաբերությունն ու ցանկանում է աշխատել, և միաժամանակ, ստիպված չլինի հանձնել դաշնակցին և վարկաբեկել նաև սեփական դաշնակցային վարկը: Բավականին արտահայտիչ օրինակ կարող է լինել ԱՄՆ-Իսրայել դրությունը: ԱՄՆ-ը նպաստել է Իսրայելի զգալի ինքնաբավությանը, որպեսզի Իսրայելն ինքն իրեն կարողանա պաշտպանել և ԱՄՆ-նը ստիպված չլինի ակնհայտ թշնամանալ արաբական պետությունների հետ: Մի քիչ ընդհանրացված օրինակ եմ բերում, բայց որպեսզի հասկանալի լինի, թե ինչի մասին է խոսքը: Պարզ է, որ Ռուսաստանը հանուն Հայաստանի չէր ուզի թշնամանալ Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ: Եվ սրա համար մեղադրել Ռուսաստանին, մեղմ ասած ռացիոնալ ու սթափ չէ: Բայց, Ռուսաստանը կարող էր այս տարիների ընթացքում առավելագույնս նպաստել հայկական անվտանգային համակարգի, հայկական պետության պաշտպանունակության ինքնաբավ մակարդակի՝ բավականին բարձր լինելուն: Դա կնշանակեր, օգնել, օրինակ, Հայաստանում ռազմաարդյունաբերական համալիրի զարգացմանը: Բայց Ռուսաստանից, օրինակ, ձայն բարբառո անապատի, երբ 2017 թվականին Սերժ Սարգսյանն Իզվեստիայում հոդվածով արտահայտել էր Գյումրիում ռազմաարդյունաբերական համալիր ստեղծելու միտք: Մինչդեռ, առանց ուժեղ լոկոմոտիվի, հնարավոր չէ ռազմաարդյունաբերական համալիր ստեղծել: Մեզ համար շատ հաճախ օրինակ բերվող Իսրայելն էլ դա չէր կարող անել առանց ԱՄՆ-ի: Դա օբյեկտիվ խնդիր է, կան հզորներ, որոնք թույլ չեն տա կայանալ և խաղալ, եթե չի գտնվում գործակցության բանաձևը: Հեքիաթներով պետք չէ ապրել: Իսրայելն ու ԱՄՆ-ը գտել են դա և դա զգալիորեն կախված է եղել ոչ միայն իսրայելական էլիտայի մտածողությունից, այլ նաև դաշնակցի՝ ԱՄՆ-ի մտածողությունից և պատկերացումներից: Եվ այն, որ Հայաստանը դա չի գտել, միայն հայկական էլիտայի պատասխանատվությունը չէ, այլ նաև դաշնակցի, որն ինքնաբավ Հայաստանի մեջ տեսել է ոչ թե նաև իր ուժը, իր ճկունությունը բարդ ռեգիոնում, այլ վախեցել է, տեսել սպառնալիք՝ թե կարող է կորցնել Հայաստանը: Ըստ այդմ, արել է ամեն ինչ կախվածությունն առավելագույնի հասցնելու համար: 2016-ի Ապրիլյան քառօրյայից հետո փորձեցի իմ հրապարակումներով այս միտքն առաջ տանել, որ ուժեղ Հայաստանն իրականում չի նշանակելու Ռուսաստանին «գցող» Հայաստան, որ ուժեղ և ինքնաբավ Հայաստանը ռուսներին թույլ է տալու ավելի վստահ խոսել Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ: Այդ միտքը փորձեցի առաջ տանել նաև Թավշյա հեղափոխությունից հետո: Բայց, երբ ընդհանուր համատեքստում ենք դիտարկում, այսպես ասած, մտքերի հարաբերակցությունը, ապա Ռուսաստանի պետական քաղաքականության մշակումներում այսօր գերակշռում է թուրք-ադրբեջանական միտքը կամ մտքերը: Եվ երբ Էրդողանի խորհրդականը հայտարարում է, թե 25 միլիոն մահմեդականով կքանդեն Ռուսաստանը, ու Ռուսաստանի վերնախավը լռում է, դա այդ իրողության պարզ վկայություն է, ցավոք սրտի: Եվ այդ լռության պատճառը լոկ այն չէ, որ ռուսները գիտեն, որ թուրքերը դա կարող են անել այդ 25 միլիոն մահմեդականի միջոցով: Լռության պատճառ է նաև այն, որ 25 միլիոն մահմեդականից ավելի վտանգավոր է հենց այն, որ պետական քաղաքականությունը մշակվում է թուրք-ադրբեջանական մտքի գերակայությամբ: Կարո՞ղ ենք մենք՝ հայերս, փոխել այդ հարաբերակցությունը: Անհնարին խնդիր չէ, բայց չափազանց բարդ, որը նախևառաջ պահանջում է ներհայկական որակների արմատական փոփոխություն: Ահա էստեղ է, որ խնդիրը մոտենում է անհնարինության սահմանին»: