«Էրդողանն ու Ալիևը, երբ խոսում են «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին, «հաղթողի» քմահաճույք չէ, որ դրսևորում են». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․ «Էրդողանն ու Ալիևը, երբ խոսում են «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին, նրանք «հաղթողի» քմահաճույք չէ, որ դրսևորում են: Առիթ եմ ունեցել ասելու՝ նրանք այդ թեման բերում են հղում անելով բանակցային պատմությանը, որի շրջանակում մի քանի «վարիացիայով» քննարկվել է միջանցքի հարցը:

Եվ այդ «պատմության» մասնակից են թե՛ ԱՄՆ, թե՛ Ռուսաստանը, թե՛ Ֆրանսիան՝ Մինսկի խմբի համանախագահության բերումով: Ըստ այդմ՝ շատ կարևոր է, թե ինչպիսի դիրքորոշում ունեն այդ երկրները ներկայում: Նաև այդ պատճառով Բայդեն-Պուտին հանդիպումից օրեր առաջ գրել էի, իհարկե, որոշակիորեն պայմանական, թե արդյո՞ք կփակվի «միջանցքի» թեման: Խոսքը միայն ուղիղ իմաստի մասին չէ, որ նստեն ու փակեն, այլ այն մասին, թե արդյո՞ք նրանց համար «պատմությունն» այդ մասով կորցրել է արդիականությունը, թե ոչ:

Այդ համատեքստում է նաև, որ Փաշինյանը պարբերաբար հայտարարում է՝ միջանցքի հարց մեր կառավարությունը չի քննարկել, չի քննարկում ու չի քննարկելու: Դա այդ «պատմությունից» հրաժարվելու փորձ է: Կարգավորման ամբողջ պատմության անբարենպաստ փաթեթից հրաժարվելու փորձը չստացվեց՝ օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառների ինչ հարաբերակցության հետևանքով, ասելը շատ բարդ է, բայց չստացվեց: Հիմա, պատերազմից հետո փորձ է արվում հրաժարվել այդ «պատմության», այսպես ասած, «մնացած» դետալից, որ առաջ են մղում Էրդողանն ու Ալիևը՝ «Զանգեզուրի միջանցք»:

Գոնե դա ստացվելու համար է շատ կարևոր, որպեսզի Հայաստանում ներկայումս իշխանության չգա մարդ, կամ ուժ, որը մասնակից է եղել «միջանցքի» շուրջ քննարկումների, համենայն դեպս քանի դեռ ակնհայտ չէ, որ հարցը դուրս է բերվել օրակարգից և Ալիևի առաջ այն փակել են վերջնականապես: Եվ, գուցե հնչի տարօրինակ, բայց ունեմ հույս և տպավորություն, որ իրականում այդ ուժերը չեն էլ ուզում գան իշխանության, պարզապես պայքարում են «ընդդիմության» տեղը հնարավորինս լայն ու երկարաժամկետ ապահովելու համար: Այդ հարցում տպավորությունս գուցե սխալ է, տեսնենք»: