«Շուշին հանձնողներն այսօր ևս որոշում կայացնող են և՛ Երևանում, և՛ Ստեփանակերտում». Արայիկ Պապիկյան

«Սասնա ծռեր» կուսակցության անդամ, փաստաբան Արայիկ Պապիկյանը գրում է . «Նոյեմբերի 7-ին Արցախի մարզպետարանում մնացած փոքրաթիվ անձինք անընդհատ նայում էին հեռախոսին. սպասում էին զանգի, որով պետք է կրեմլից ազդարարեին հրադադարի (կապիտուլյացիայի) մասին։ Ստեփանակերտն արդեն քաոսաբար ու դավադրաբար դատարկված էր։ Քաղաքից խուճապահար ու անկազմակերպ տարհանվել էր նաև կամավորականների մեծաքանակ ստորաբաժանումները (գրեթե բոլորը զինված)։
Գործի էր դրվել դավաճանության ու Հայրենիքն ուրանալու վերջին արարը։
Իսկ տղերքը կռվում էին, Շուշին ու մյուս հնարավոր համայնքները փորձում էին փրկել, նրանք ինչ իմանային, որ իրենք լքված են և Երևանի ու Ստեփանակերտի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը սպասարկում է թշնամու շահը։
Շուշիի դավադիր հանձնումը ապահովելու նպատակով արդեն նոյեմբերի 3-ից փակվեց Բերձորի ճանապարհը, և ոչ առանց ռսների միջամտությամբ, դեպի Շուշի (նախ Լիսագորից սկսած, հետո նաև Գորիսից) արգելվեց մեր բանակի ու կամավորների շարժը։
Նոյեմբերի 9-ին, երբ արդեն Շուշիում կյանք տվող մեր հերոսները լիովին մեկուսացվեցին ու մնացին մենակ, երբ քաղաքի հանձնումը ժամերի հարց էր, մարզպետարանում լսվեց «սպասված» զանգի ձայնը։ պուտինն ու ալիևը ստացել էին պահանջածը և ամսի 7-ի հայտարարության ամսաթիվը փոխվեց ու հրապարակվեց։
Նոյեմբերի 10-ի օրվա առաջին կեսին Ստեփանակերտում պարբերաբար լսվում էին (դատարկ քաղաքում լսվում էր գրեթե ամեն ձայն ու շշուկ) կրակահերթեր (առավելապես փոքր տրամաչափի զինատեսակների), մեր տղերքը Շուշիում շարունակում էին մարտնչել։
Կապիտուլյացիան իրականում պետք է լիներ նոյեմբերի 7-ին, բայց պուտինն ինչ իմանար, որ եթե մեկ հայ զինվոր դեռ ողջ է, ուրեմն Շուշին կանգուն է ու հայկական։
Նոյեմբերի 7-8-ին Հ1-ն ու պաշտոնական քարոզչությունը գեբելսյան ոճով մեզ «ավետում էր»՝ հաղթելու ենք, Շուշին չի ընկնի։
Ինչ իմանային տղերքը, որ օգնություն չի հասնելու, ինչ իմանային տղերքը, որ իրենց դավաճանել ենք։ Նրանք անմնացորդ կյանք էին տալիս, իսկ մենք ամեն ինչ անում էինք, որ կապիտուլյացիան լինի ու լինի հենց ռսի ու թուրքի քիմքին հաճելի՝ Շուշին հանձնելուց հետո միայն։
Ո՞վ էր մեղավոր. բոլորն ու բոլորս։
Շուշին հանձնողներն այսօր ևս որոշում կայացնող են և՛ Երևանում, և՛ Ստեփանակերտում։ Նրանք այսօր էլ կայացնում են որոշումներ ռուս-թուրքական օրակարգը սպասարկելով։
Ո՞վ էր մեղավոր. բոլորն ու բոլորս։
Իմ ու քո անտարբերության պատճառով էր նոյեմբերի 10-ին Շուշիում նահատակվում մեր եղբայրը։
Սյունիքն ու Տավուշը, Գեղարքունիքն ու Արարատը, իմ ու քո անտարբերության հետևանքն է։
Գուցե սխալ եմ գրել, լավ չեմ գրել, համաձայն չես … գուցե։ Գուցե ԴՈՒ մեղավոր չես …
Նոյեմբերի 9-ին, ժամը 18։00-ին ԱՐԻ՛ Ազատության հրապարակ, քննարկենք»։