«Հետխորհրդային երկրներից պահանջվում է մեծ հմտություն՝ քաղաքակրթական ընտրությունն ու քաղաքականությունը տարբերակելու համար». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը․ «Արևմուտքի հարցում, ըստ իս, շատ կարևոր է զանազանել քաղաքակրթությունը՝ իր արժեքայինով, մշակութայինով, ու քաղաքականությունը՝ իր ամեն ինչով: Ռազմավարական ընտրություն է քաղաքակրթությունը կամ պետք է լինի: Իսկ քաղաքականությունը պետք է չափվի արդեն հաշվարկներով ու շահերով:

Օրինակ, երբ խոսվում է էն մասին, որ իքս հարցում Ռուսաստանի ձախողումը մեզ համար շահեկան չէ (դիտարկում ենք պայմանական օրինակ), դա դեռ չի նշանակում, թե տվյալ կարծիքը կրողները սիրում են Ռուսաստանի իշխանությունն ու քաղաքականությունն ու ատում Արևմուտքինը:

Պարզապես պետք է արձանագրել, որ քաղաքականության համատեքստում, հետխորհրդային գոտին Արևմուտքի կամ պարզապես դրա անվիճելի առաջատար ԱՄՆ-ի համար քաղաքական տեսանկյունից գերազանցապես Ռուսաստանի, իսկ հիմա նաև զգալիորեն Չինաստանի հանդեպ արգելապատնեշ ու ճնշման գոտի է, իսկ քաղաքակրթության ռազմավարական հեռանկարի համատեքստում՝ բուֆերային գոտի: Բացառություն եղավ միայն Մերձբալթյան եռյակը: Հետևաբար, այդ գոտու հանդեպ առանձին դրվագներով վերաբերմունքն ունի մեծ փոփոխականություն՝ այլ, ավելի կարևոր հարցերի ենթակա լինելու տրամաբանությամբ:

Օրինակ՝ մի որևէ պետություն 10 տարի կամ 20 տարի կարող է դիտվել նշանակալի, իսկ հետո դիտարկվել որևէ ավելի կարևոր հարցում «փոխանակման» ենթակա:

Ըստ այդմ՝ հետխորհրդային գոտու երկրներից պահանջվում է մեծ հմտություն՝ քաղաքակրթական ընտրությունն ու իրականացվող պետական քաղաքականությունը բավարար չափով տարբերակելու համար, որպեսզի արևմտյան արժեքային քաղաքակրթական ընտրությունը չվերածվի պետական անվտանգության լուրջ սպառնալիքի:

Կարծում եմ՝ հետխորհրդային շրջանը ցույց տվեց այդ խնդրի կենսականությունը»: