«Իսկ արժանապատվորեն ներողություն խնդրելն ու հեռանալը հնարավո՞ր էր»․ Կ․ Հարությունյան

Լրագրող Կարինե Հարությունյանի գրառումը․ «Ասել է՝ առանց Շուշիի հնարավոր չէր պատերազմը կանգնեցնել: Դե որ նախ պատերազմ հրահրես, հետո էլ թողնես այնքան առաջ գնա, որ էլ մանևրելու տեղ չունենաս, պարզ չէ՞, որ հնարավոր չէր լինի:
Դու հրահրես, փառասիրությունդ քոքես՝ լայվերով լացուկոծ դնես, ժողովրդին խաբես՝ փոխանակ ճշմարտությունն ասելու, էլ չեմ ասում՝ այդ ճշմարտությունը պիտի պաշտոնավարմանդ հենց երկրորդ օրն ասեիր, այն ժամանակ, երբ քեզ ասել էին՝ շրջանները պիտի տաս, հարցը հասցնես այնտեղ, որ երկար լեզվիդ պատճառով հարձակվի թշնամին, հետո էլ ասես՝ հնարավոր չէր:
Ո՞վ էր լեզվիցդ քաշել, որ ասում էիր՝ Հայաստանը Ղարաբաղ է ու վերջ: Ո՞վ էր լեզվիցդ քաշել, որ Սևրի դաշնագրից էիր խոսում, թե ասա՝ դու ինչ ես հասկանում այդ դաշնագրից: Հասցնես նրան, որ Թուրքիայի պաշտպանության նախարարն ասի՝ այսուհետ մենք ԼՂ հակամարտության կողմ ենք: Էս ամենը ու դեռ ավելին՝ անես, Ղարաբաղն ու Հայաստանը խեղճացնես՝ թե քաղաքականապես, թե բարոյապես, վերջում էլ ասես՝ հնարավոր չէր:
Իսկ արժանապատվորեն ներողություն խնդրելն ու հեռանալը հնարավո՞ր էր, թե՞ ամենահնարավոր բանը քեզ համար անարժանապատվորեն աթոռից կառչելն է, հակառակորդի առջև նվաստանալը, այդ նվաստացումը սահմանների մետրերով-կիլոմետրերով փոխհատուցելը: Եվ դեռ գրողի ծոցը՝ քո նվաստացումը, երկիրն ու ժողովրդին են ոտնատակ տալիս»: