«Դրանք Ռուսաստանի «աքիլլեսյան գարշապարն» են». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը. «Հայաստանի հանրային որոշակի շրջանակում ամրացված է մտայնություն կամ համոզում, իսկ որոշ իմաստով անգամ «բնազդ»՝ ներողություն այդ բնորոշմանս համար, ըստ որի, եթե ամեն հարցում առաջին ու ամենակոշտ թիրախ չես դարձնում Մոսկվան, ուրեմն՝ Մոսկվայի պաշտպանության դիրքում ես:

Դա բավականին հմուտ տեխնոլոգիայով ձևավորված ընկալում է, որի թակարդում կամա, թե ակամա հայտնվել են հանրային տարբեր շերտեր, գործիչներ: Եվ այդ «թակարդից» դուրս գալը բավականին բարդ է:

Իսկ «թակարդի» գոյությամբ շահագրգռված է նաև Ռուսաստանն ինքը, և գուցե առաջին շահագրգռվածներից մեկն է: Որովհետև, Մոսկվային չի հետաքրքրում իր հասցեին հնչող քննադատությունը Հայաստանում, ինքն ունի դրա դեմ տարիներով մշակված և փորձված տեխնոլոգիաներ, որն ինքս բնորոշում եմ «երկու ծայրահեղությունների» մեխանիզմ՝ մեկի միջոցով ապահովում ես մյուսի գոյությունն ու այդպես մարգինալացնում «ոչ ծայրահեղ» ամեն ինչ:

Իսկ ամբողջ հարցն այն է, որ Մոսկվան մշտապես և ամենուր «կաղում» է «ոչ ծայրահեղ» իրավիճակներում: Դրանք Ռուսաստանի «աքիլլեսյան գարշապարն» են, այդտեղ է, որ Մոսկվան բացարձակապես մրցունակ չէ, մի շարք օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով: Հետևաբար, «ծայրահեղությունների» տրենդը պահելը Ռուսաստանի համար գրեթե ռազմավարական խնդիր է, քանի որ հակառակ պարագայում նրանից պահանջվելու է արդեն աշխատանքի արդիական գործիքակազմ, որը չունի:

Իսկ մենք առայժմ չունենք «ոչ ծայրահեղությունը» հասարակական-քաղաքական տրենդ դարձնելու ներուժ, բնականաբար թույլ էլ չեն տալիս, որ այն ձևավորվի, ամրանա, բյուրեղանա, ինստիտուցիոնալանա: Ինչպես հաղթահարել այդ վիճակն ու ձևավորել անհրաժեշտ «տրենդը»: Սա Հայաստանի համար ռազմավարական խնդիր է»: