Ուրբաթ, 22 սեպտեմբերի, 2023 թ.
|
Ստեփանակերտում`   +15 °C

«Հեսա Փաշինյան Նիկոլը, հեսա Սարգսյան Սերժը, հեսա Պուտին Վլադիմիրը, հեսա...». Կարեն Հեքիմյան

«Հեսա Փաշինյան Նիկոլը, հեսա Սարգսյան Սերժը, հեսա Պուտին Վլադիմիրը, հեսա...». Կարեն Հեքիմյան
210
Ուրբաթ, 02 սեպտեմբերի, 2022 թ., 18:12

«Քաղաքացու իրավունքների պաշտպան» ՀԿ նախագահ Կարեն Հեքիմյանի գրառումը. «Հեսա Վանո Սիրադեղյանի և Դավիթ Շահնազարյանի հակամարտությունը «դուգա» կտա և ես կրկին պաշտոն կստանձնեմ»: 90-ականներին մոտավորապես այսպես էին մտածում և բարձրաձայն արտահայտվում հազարավոր հայաստանցիներ, որոնք պաշտոն էին կորցրել կամ դրա փնտրտուքի մեջ էին:
«Հեսա Ռուսաստանը Թուրքիայի «սանձերը կքաշի» և Արարատ լեռը մեզ կտա»: Այսպես էին (են) մտածում և բարձրաձայն արտահայտվում միլիոնավոր հայեր, որոնք իմաստությունն էին (են) կորցրել կամ դրա փնտրտուքի մեջ էին (են):
Այսպիսի օրինակներն անվերջ են: Հեսա Փաշինյան Նիկոլը, հեսա Սարգսյան Սերժը, հեսա Պուտին Վլադիմիրը, հեսա ուկրաինացիները, հեսա ամերիկացիները, հեսա սանկցիաները, հեսա համալսարանականները, հեսա........
Միայն ոչ իրենք: Այսինքն, հայերի զգալի մեծամասնության խնդիրները պետք է ուրիշները լուծեն կամ դրանք պետք է լուծվեն այլոց գործողությունների արդյունքում: Իսկ վերջիններս պետք է միշտ բազմաբովանդակ սպասումների մեջ լինեն: Նկատե՞լ եք՝ մեր զրուցակիցների զգալի մասը եղելության վերաբերյալ հարցին պատասխանում են, որ «սպասողական» վիճակի մեջ են: Գրեթե վստահ եմ, որ «սպասողականությունը» դարձել է ազգային բնավորության հատկանիշ:
Ոչինչ չի փոխվում: Հայաստանցիների մեծամասնությունը կրկին «սպասողական» վիճակի մեջ են: Ոմանք սպասում են Ավինյան Տիգրանի և այլ ՔՊ-ականների «դուգային», ոմանք՝ Պուտին Վլադիմիրի՝ Փաշինյան Նիկոլի վերաբերյալ «որոշմանը», ոմանք էլ՝ ուղղակի սպասում են: Իրենք էլ չգիտեն, թե ինչի են սպասում, սակայն բազմաբովանդակ սպասում են:
Արդյո՞ք իմաստ ունի անիմաստ սպասելը: Ավելի լավ չէ՞ գործունեություն ծավալել: Օրինակ՝ ինչու՞ է պետք սպասել Տիգրանաշենի հանձմանը, երբ կարելի է նախապես կանխել դրա հանձնումը: Կամ՝ արդյո՞ք պետք է սպասել Արծվաշենի վերադարձին առանց որևէ գործողության իրականացմանը:
Եթե անիմաստ սպասել Տիգրանաշենի հանձնմանը, ապա չկասկածեք, որ այն միանշանակ կհանձնվի:
Եթե անիմաստ սպասել, որ դելիմիտացիայի և դեմարկացիայի արդյունքում Արծվաշենը հետ է վերադարձվելու, ապա չկասկածեք, որ այն միայն «սպասելու» արդյունքում չի վերադարձվելու:
Չգիտեմ, թե արդյոք հնարավոր է փոխել դարերով ձևավորված ազգային բնավորության այդ հատկանիշը, սակայն փորձել պետք է, քանզի սպասողականությամբ աստիճանաբար ամեն ինչ կորցնելու ենք»:

Աղբյուրը`   Կարեն Հեքիմյան