«Արցախցի բազմազավակ ընտանիքը երկու օր է՝ հաց չունի». Գայանե Աբրահամյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Գայանե Աբրահամյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Էսօրվա թրենդային թեմայից դուրս, բայց չավարտվող թեմայի մեջ
Արցախցի ընտանիքներից մեկի հետ էի երեկ խոսում, որոնց հետ մտերմացել էինք պատերազմի օրերին։ Պատերազմի ամենածանր շրջանում նրանց ընտանիքը դուրս չէր եկել գյուղից, անգամ չէի կարողանում համոզել, որ երեխաներին ավելի անվտանգ շրջան տեղափոխենք, պայքարում էին միասին ու բոլորով սպասում մարտի դաշտում կռվող հորը։
Բազմազավակ ընտանիքը երկու օր է հաց չունի, հաց չկա գրեթե ոչ մի տեղ, բանջարեղեն ու միրգ ունեն, գյուղում դա դեռ գտնել հնարավոր է, դրանով բավարարվում են, բայց զանգել էին ոչ թե բողոքելու, այլ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ հայտնելու։
Հիշեցին պատերազմի օրերը, երբ, իրենց ընկալմամբ՝ հույսն ավելի շատ էր ու ելքերն՝ ավելի տեսանելի... «մենք առավոտյան ցուցակն sms էինք անում, դուք նույն օրն ուղարկում էիք ամեն ինչ, անգամ էն չճարվող դեղերը ու մեր սիրած շոկոլադները, էդ ժամանակ կարծես ավելի հեշտ էր, չէինք պատկերացնում, թե էլ ինչ դժոխք կգա մեր գլխին», երեխեքը չէին պատկերացնում, ես՝ ավելի վատն էլ էի կանխատեսում։
Բայց ասելիքս այլ է. էն անբովանդակ աղմուկ-մեղադրանքները, որ հաճախ լսում ենք արցախցի որոշ պաշտոնյաների կողմից, թե հայաստանցիք մեզ մենակ են թողել, մեր շահերը չեն պաշտպանում և այլն, խլացնում են արցախցիների իրական ձայները, արցախցին միշտ էլ շնորհակալ է, շատ լավ էլ գիտակցում և տեսնում է, թե ով ինչ է անում և որքան ու նաև ինչ գնով։
Բայց ամենակարևորը, որ բոլորս ի վերջո պետք է հասկանանք՝ չկա իմ ու քո, չկա հայաստանցի-արցախցի, կա գոյութենական պայքար, բոլորիս լինելիության ու պետության կռիվը, ու էն ինչ անում ենք բոլորիս համար ենք անում, ինչում էլ թերանում ենք՝ ի վնաս բոլորիս ենք թերանում, ահավոր տրիվիալ, պարզունակ բան եմ ասում, բայց ցավալիորեն սրա ասելու կարիքն անընդհատ կա կարծես, ցավոք դեռ կա»: