«Պայմանավորված հարցազրույց էր, պատահական հարցեր չկային». Մհեր Հակոբյան

1. «ՀԱՅՔ, ԹԵ՞ ՀԱՅԱՍՏԱՆ»: Դրսում գտնվող մեր հայրենակիցներից մեկը, ցավալիորեն գտնվելով ԹՈՒՐՔԱԿԱՆ ՀԱՋՈՂՎԱԾ ՔԱՐՈԶՉԱԿԱՆ ԹԵԶԵՐԻՑ ՄԵԿԻ ԱԶԴԵՑՈՒԹՅԱՆ ՏԱԿ, թե «Հայաստան» բառի «ստան» վերջածանցը թուրքական է, առաջարկում և համառում է «Հայաստան»-ը վերանվանել «Հայք»: Վարչապետը, քանի որ պատմությունն ավանդականորեն չի ընդունում և թերագնահատում է, պատասխանը միանգամից տարավ քաղաքական դաշտ, թե մենք այսպես, Ադրբեջանն այսպես: Իրականում, իրոք, ցավալի է և մեր հայրենակցի, և հատկապես Նիկոլ Փաշինյանի մոտեցումը, քանի որ «ստան» վերջածանցը ոչ թե թյուրքական է, այլ, ուշադիր, հնդեվրոպական լեզուներից, այդ թվում նաև հայերենից, թյուրքական լեզուներին անցած վերջածանց, որի հիմքը «ոստան» բառն է: Պարզ մի ապացույց՝ V դարի մեր հեղինակները բազմիցս են օգտագործում «ստան»-ը, այդ թվում նաև «Հայաստան»-ի վերաբերյալ, երբ թյուրքական լեզուներին հեռավոր ալթայներում առաջանալու համար դեռ 150-200 տարի կար: Սրա վրա պետք է մտածել, որ թուրքական քարոզչական թեզերը ոչ միայն հայերի շրջանակներում տարածում չունենան, այլև չհասնեն այն հաջողության, որ առաջարկներ հնչեն, թե… եկեք մեր երկրի անունը փոխենք,
2. Պարզվում է, որ վարչապետը հերոսի կոչումներ է շնորհել, որոնց որոշ դեպքերում նա… ԱՅԴՔԱՆ ԷԼ ՎՍՏԱՀ ՉԷ, ՈՐ ԿՈՉՄԱՆ ԱՐԺԵՑՈՂՆԵՐԸ ԻՐՈՔ ՀԵՐՈՍՆԵՐ ԵՆ: Ու սա վերբերում է ՀՀ Ազգային հերոս բարձրագույն կոչմանը: Որպեսզի մարդիկ պատկերացնեն, օրինակ, անցնելով ՀՀ Ազգային հերոսի նկարի կամ արձանի կողքով, զինվորականները պետք է այն պատվի առնեն: Իսկ վարչապետը… վստահ չէ, բայց… շնորհել է - և զինվորականները պետք է պատվի առնեն մի նկարի կամ արձանի, որի կապակցությամբ Նիկոլ Փաշինյանը վստահ չէ: Ցավալի է…, բայց պողոսներն, իհարկե, սրա վրա թքած ունեն,
3. «44-օրյա պատերազմում ՌԴ-ն ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ ՊԱՏԺԵՑ»,- ասվում է հարցերից մեկում: Սրան Նիկոլ Փաշինյանը պատասխանում է՝ գնալով անցյալ ու հիշատակելով օրինակ Ապրիլյան 2016 թ-ի պատերազմը: Այս մասին ինքս շատ եմ խոսել և, ի դեպ, հենց նոր իմացա, որ ես, փաստորեն, «նախկինների» կողմնակից եմ, քանի որ, ըստ վարչապետի, այս մասին միայն «նախկիններն են խոսում»: Ասվեցին խոսքեր և երկար նախադասություններ, ակնարկներ արվեցին «նախկինների» նկատմամբ, բայց… իսկ գուցե Նիկոլ Փաշինյանը սեփական սխալների մասի՞ն խոսի: Օրինակ՝ Քոչարյանի և Խաչատուրովի գործերն ու դրանց կապակցությամբ Մոսկվային կոպտելը: Չէ՞, այդ ամենը ոչի՞նչ: Լավ… բան չասացի, պողոսների համար հերիք է, իրենք ծափ կտան (արա) ցանկացած դեպքում,
4. «Եթե ինչ որ համակարգ չի գործում, հեռախոսով նկարեք, ուղարկեք»,- պետական հսկողական և վերահսկողական մեխանիզմներին է անդրադառնում վարչապետը: «Սմարթֆոն ունեք, չէ՞»: Ի՞նչ ասես, սա է պետական ՎԵՐԱՀՍԿՈՂԱԿԱՆ ՈՒ ՀՍԿՈՂԱԿԱՆ ՈՐԱԿԸ և, որ ավելի վատ է, այդ որակի նկատմամբ պետական կառավարման բուրգի գլխին կանգնած մարդու պահանջը:
Հիմնականում այսքանը: Իսկ ընդհանուր՝ միանշանակ է, որ սա ՊԱՅՄԱՆԱՎՈՐՎԱԾ ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ ԷՐ և ՊԱՏԱՀԱԿԱՆ ՀԱՐՑԵՐ ՉԿԱՅԻՆ, քանի որ հարցերը վերաբերում էին կամ մարդկանց նեղ կենցաղային, անձնական խնդիրներին, որտեղ վարչապետը իրոք կարող էր մտահոգ, «փոքր մարդու հոգսերով ապրող բարի պաշտոնյայի» տեսք ընդունել, կամ էլ դրանք առնչվում էին քաղաքական այնպիսի հարցերին, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանն ընդամենը կարող էր ԿՐԿՆԵԼ արդեն իսկ արտահայտած իր թեզերը: ՓԱԽՈՒՍՏ ԼՐԱԳՐՈՂՆԵՐԻՑ, երբ հարցերը ընտրվում են նախապես որոշված անձանցից, հարմար ձևով և չափով:
Թե բա… զրույց քաղաքացու հետ, ըհը՝ սա ընդամենը հանդիպում էր սեփական ընտրազանգվածի հետ: