«Կնոջ հանդեպ չեզոք զգացումը մեղք է, եթե նրան չես սիրում, պիտի ատես». Մհեր Արշակյանի էսսեն

Գրող Մհեր Արշակյանը հրապարակել է էսսե կնոջ մասին. «ԷՍՍԵ ԿՆՈՋ ՄԱՍԻՆ
Երբ Աստված ուզում է խոստովանել իր սխալականությունը, ստեղծում է կնոջը:
Կինն իր մասին ճշմարտության կեսն է: Միշտ:
Ոչ մի տղամարդ չի երազում կին լինել: Եվ ահա թե ինչու:
Կինը մուսա է բոլոր դեպքերում: Եվ որպես հրեշտակ, և որպես հրեշ: Տղամարդը չի ուզում լինել ոչ հրեշտակ, ոչ էլ հրեշ: Չի էլ կարող:
Կնոջ հանդեպ չեզոք զգացումը մեղք է, եթե նրան չես սիրում, պիտի ատես:
Եվ բնավ էական չէ, թե ով է կինը, երբ կա: Շատ ավելի էական է, թե ով է կինը, երբ չկա:
Պոետների մի գլխավոր սարսափ ունեն՝ ամուսնանալ այն կնոջ հետ, որին սիրում են...
Կնոջ բնավորությունը իր սիրո մեջ չէ: Իր սիրո մեջ միայն Քեզ վերաբերվող կնոջ բնավորությունն է:
Կնոջը պետք է սիրել այնպես, որ աշխարհն իրեն ավելորդ չզգա:
Դու կարող ես երազել կնոջ մասին: Բայց քո երազանքների ճանապարհին կանգնած է կինը:
Տղամարդն ուզում է լինել կնոջ առաջին սերն ու վերջին խենթությունը...
Հարցրու կնոջը, թե ով է քո տղամարդը: Եթե նույնիսկ այդ տղամարդը չկա, նա կասի:
Մինչդեռ տղամարդ լինելը նվեր չէ. ի վերջո ամուսնանում ես: Կամ՝ զոհվում...
Տղամարդը երբեք չի հասկանա կնոջը: Ուղղակի նա ընտրում է մեկին, որին հաճույքով չի հասկանա:
Սիրով կինը հանգում է մի հետևության, որում համոզվելու համար տղամարդուն պետք է ևս մեկ կին:
Կնոջը բոլոր սերերից մեկն է պետք, որովհետև, ի տարբերություն տղամարդու, նա մեծանում է...
Տղամարդը ամբողջ հոգով է տալիս, կինը՝ ամբողջ հոգին:
Ե՞րբ է կինը դառնում նվիրական՝ երբ տղամարդը նրան կպատմի իր բոլոր նախկինների մասին, բայց նրա մասին չի պատմի ոչ մի հաջորդի:
Առանց կնոջ նույնիսկ կինն ընդունակ չէ սիրել ինքն իրեն:
Չկա մի սեր, որը չվերաբերվի որևէ կնոջ, մինչդեռ սերեր կան, որոնք տղամարդուն չեն վերաբերվում:
Կինը պարտվում է յուրաքանչյուր տղամարդու մեջ առանձին վերցրած, տղամարդը պարտվում է բոլոր կանանց մեջ միասին:
Կինը երբեք չի խաղաղվում նրա գրկում, որի հետ կռվելու լեզուն չգիտի:
Տղամարդուն ծերացնում է կյանքը: Կնոջը ծերացնում է տղամարդը, որի մեջ կյանք չկա:
Կինը հրացանի պես բան է, որևէ գործողությունում անպայման կրակում է»: