«Քաղաքային իշխանություններն անհաղորդ են չմաքրված ձյան հետ կապված խնդիրներին»․ Նարինե Մկրտչյան

Մամուլի ազգային ակումբի նախագահ Նարինե Մկրտչյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Երևանի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանը, թերևս, կարծում է, որ մայրաքաղաքի կառավարումը Նոր Տարվա թանկարժեք տոնածառի լույսերն անջատել-միացնելն է, Երևանի անվերջ պակասող ծառերն արմատախիլն անելն է և քաղաքային բյուջեի հաշվին բիզնես կարգի թանկարժեք ավիատոմսերով ճանապարհորդելը։
Քաղաքն անպատրաստ է դիմավորում տարվա բոլոր եղանակները՝ ձյունն ու սառնամանիքները, հորդառատ անձրևները, փոխարենը արագորեն շարունակում է բետոնապատվել և շնչահեղձ լինել։
Առատ ձյունն ու սառնամանիքները Երևանի քաղաքապետարանին հանկարածակիի չեն բերում, բայց ոչ այն պատճառով, որ նրանք կազմուպատրաստ են դիմավորում դրանք, ընդհակառակը՝ քաղաքային իշխանությունները բացարձակ անհաղորդ են չմաքրված ձյան հետ խորացող խնդիրներին։ Հանրապետության հրապարակից և մերձակա 2-3 փողոցներից բացի՝ այլ փողոցներ չեն մաքրվում, և քաղաքը սառցադաշտի է վերածվում, ուր վայր չընկնելու համար կա՛մ հմուտ չմշկորդ պետք է լինես, կա՛մ դահուկորդ։ Ժամանակին չմաքրված ձյունը, կուտակվելով մայթեզրերին, դժվարացնում է ոչ միայն քայլելը, այլև մեքենաների կայանումը, քանի որ մայթեզրերին 1-2 մետրանոց սառցե ժայռաբեկորներ են, և մեքենաները կայանում են արդեն 2-րդ գոտում։
Քաղաքային տրանսպորտի չվացուցակի էկրանների տեղադրման գովազդն էլ, պարզվեց, դարձյալ կենտրոնին էր վերաբերում․ դրանից դուրս էկրաններ չկան։
Սակայն Երևանը միայն կենտրոնը չէ։ Քաղաքի ծայրամասերն ընդհնարապես անուշադրության են մատնված տարվա բոլոր եղանակներին։ Իսկ թե քանի՜ մարդ է աշխատավարձ ստանում կամ ձևակերպված որպես փողոցները, սառույցները մաքրելու, քանի սարքավորում և մեքենաներ են գնվել, անհայտ է։ Քաղաքում անգամ փոքր քանակի աղբի համար նախատեսված աղբամաններն էլ են սակավաթիվ․ ձեռքիդ կոնֆետի թուղթը պետք է պահես այնքան, մինչև ասուպի պես աղբաման հայտնվի։
Երևանը կոնկրետ խնդիրներ ունի, Երևանի բնակչությունը Հայաստանի բնակչության գրեթե կեսն է՝ 1 մլն 141 հազար, իսկ մայրաքաղաքը կառավարելը բարդ գործ է։ Քաղաքային իշխանություն լինելը նախևառաջ պարտականություններ է ենթադրումո, այլ ոչ թե միայն արտոնություններ։ Հենց Երևանի օրինակով կարելի է տեսնել այս իշխանության կառավարման ողջ ապաշնորհությունը։
Թե չէ տոնածառի լույսեր միացնել էլ․ ցանցի ցանկացած աշխատակից կարող է անել, Հանրապետության հրապարակում հրավառության մասնակիցների քանակը կարող է անօդաչու սարքն էլ գրանցել, այդ թվաքանակով ուրախանալ երեխան էլ կարող է, բայց պետությունն ու քաղաքը կառավարելու համար միայն ինքնահավանությունն ու ինքնախաբեությունը բավարար չեն։ Ավելին, դրանք լրջորեն խանգարում են թե՛ տեսնել խնդիրները, թե՛ լուծել դրանք։