«Հանրակրթական համակարգն ունի կենցաղապաշտ օկուպացիայից ազատագրվելու կարիք»․ Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Սարսափն այս նկարագրությունն ունի. «Ոստիկանության Մալաթիայի բաժնի ծառայողներին երեխայի մայրը՝ Երևանի բնակիչ 38-ամյա Մ․ Մ-ն հայտնել է, որ նույն օրը ժամը 12։30-ի սահմաններում դպրոցում երեխան բանավոր տարաձայնություն է ունեցել իր դասընկերուհի՝ Դ․ Դ-ի հետ, և վերջինս ձեռքերով և ոտքերով մի քանի անգամ հարվածներ է հասցրել իր երեխայի մարմնի տարբեր հատվածներին, ինչի հետևանքով վերջինիս փորի և ծնկային հատվածներին առկա են կապտուկներ»:
Նշեմ, խոսքը 11-ամյա աղջիկների մասին է:
Եթե որևէ մեկին թվում է, թե սա մի ինչ որ «մարգինալ», բացառիկ երևույթ է մեր հանրակրթական դպրոցական համակարգում, սխալվում է չարաչար:
15 րոպե շրջեք դպրոցների մերձակա տարածքներում, որպեսզի ամբողջապես պատկերացնեք, թե ինչ «ենթամշակութային» շերտեր են իրենց հաստատուն ու տարածված տեղը գտնում աշակերտական վարքուբարքում, առանց սեռային տարբերակումների:
Այդ «շքերթը» չկանխելու դեպքում, մեզ սպասում է պարզապես աղետ, որքան էլ ես տևական ժամանակ ձեռնպահ եմ մնացել խնդիրները բարձրաձայնելիս խուսափել առանձնապես վախճանաբանական ձևակերպումներից:
Իսկ այդ «շքերթը» կանխելու խնդիրը չի կարող լինել միայն ուսուցիչների ուսերին, որովհետև խնդիրը խորացել է այնքան, որ ուսուցիչները պարզապես անզոր են դրա դեմ: Կանխելու համար պետք է լայն «ճակատ», սկսած պետական քաղաքականությունից՝ ոչ միայն կրթական, այլ նաև մշակութային, մինչև ծնողներ:
Բայց ինքնին մի առանձին «աղետ» է պետական քաղաքականությունը, որի գագաթն այն է, որ հանրակրթական համակարգի մտածողական ուղենիշը իջեցվել է կենցաղային շրիշակի մակարդակին՝ «լավ սովորիր, որ լավ ապրես»: Ի՞նչ է սա նշանակում: Սա նշանակում է՝ դե, իսկ եթե ունես լավ ապրելու այլ տարբերակ, կամ պատկերացում, դե ուրեմն սովորում ես, որ ի՞նչ անես»:
Երբ դպրոցը իջեցնում ես կենցաղային նշաձողերի մակարդակի, ապա անխուսափելի է արդեն կենցաղային «ենթամշակութային» մյուս բոլոր շերտերի օկուպացիոն ներխուժումը դպրոց: Ինչն ըստ էության տեղի է ունենում լայն թափով:
Ըստ այդմ, բոլորովին չափազանցություն չէ այն, որ հանրակրթական համակարգը ունի կենցաղապաշտ օկուպացիայից ազատագրվելու կարիք: Դա է պատճառ, որ հանրակրթական համակարգի «դեօկուպացիան» այլևս չի կարող լինել միայն ուսուցչական խնդիր»: