«Դուք՝ կյանքում ոչ մի բան չարածներդ, մսխեցիք ձեր մեծերի քրտինքով ու արյամբ ձեռք բերածը»․ Աշոտ Մինասյան

«Սիսական» ջոկատի հրամանատար, պահեստազորի գնդապետ Աշոտ Մինասյանի (Աշոտ Երկաթ) ուղերձը կալանավայրից․ «Դուք այս ի՞նչ արեցիք, տղե՛րք, այս ի՞նչ արեցիք։
Դուք մարդ չդարձաք, տղե՛րք, մարդ չդարձաք։
Թասիբով գյումրեցիք շատ համով խոսք ունեն, ասում են՝ «Էրիկ մարդ - կնիկ մարդ»։ Դուք անգամ կնիկ մարդ չդարձաք, ուր մնաց էրիկ մարդ դառնայիք։ Ձեր պարագայում Դարվինը սխալվել է, դուք մնացիք պրիմատ (примат): Դուք էվոլյուցիան չապրեցիք։ Ձեր մասին պարսիկ մեծ բանաստեղծ Սաադին սրանից դեռ յոթ հարյուր տարի առաջ ասել է․
«Հիմարի մեկ մարդ լինելը հանաք բան եք իմանում»։
Դո՛ւք, կյանքում ոչինչ չարածնե՛րդ, ինչպե՞ս կարողացաք ձեզ թույլ տալ՝ ոչնչացնելու անողների կատարածը։ Անուղղելի խաղամոլների նման դուք մսխեցիք ձեր մեծերի տարիներով, քրտինքով ու արյամբ ձեռք բերածը։
Դուք ինչպե՞ս կարողացաք ուրանալ Արցախի գոյությունը․
120․000 մարդ թափառ դարձնել,
12․000 տղայի ամլացնել,
5․000 տղայի սպանել,
12․000 քառակուսի կիլոմետր հանձնել (նվիրել) թշնամուն։
Արցախի ամբողջ քաղաքական և ռազմական ղեկավարությունը գտնվում է ադրբեջանական բանտում։
Այստե՛ղ՝ Հայաստնում, դուք դատում եք քաղաքական, ռազմական և հոգևոր ղեկավարությանը։
Ես չեմ զարմանում՝ ձեր ուսուցիչները Մայր Աթոռում Խորեն Վեհափառ են խեղդել, Նժդեհ, Բակունց և Չարենց բանտարկել։ Դուք հո իրենցից հե՞տ չեք մնալու։ Ես ո՞վ եմ, որ զայրանամ կամ զարմանամ։ Ուղղակի ուզում եմ մի պարզ հարց տալ՝ ձեզ ո՞վ է իրավունք տվել մեր լույսը մարելու։ Ինչո՞ւ մեր արևոտ երկիր Հայաստանը դարձրեցիք այսքան խավար։ Ես իմ հարցի պատասխանը գիտեմ, ուղղակի ուզում եմ ձեր խոստովանությունը լսել։
«Մարդկային հոգու արատներից նախանձն այն եզակի պատուհասն է, որ մնում է չխոստովանած։
Պլուտարքոս
Դուք այս ի՞նչ արեցիք, տղե՛րք, այս ի՞նչ արեցիք․․․»։