«Երեք տարի առաջ ամենամեծ տխրությունը, որ պատել էր ինձ»․ Կարինե Հարությունյան

Լրագրող Կարինե Հարությունյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Երեք տարի առաջ ամենամեծ տխրությունը, որ պատել էր ինձ, Քյարամի պատմությունից էր գալիս: Քյարամ Սլոյանի: Հետո էդ տխրությանս պատկերն ամբողջացավ Արմենակի կերպարի հետ: Արմենակ Ուրֆանյանի: Իրենք միասին էին իմ տխրության մեջ՝ ինչպես միասին էին եղել մարտի դաշտում:
Հավանաբար, որովհետև այդ երկուսի պատմությունը շատ մարդկային էր, միաժամանակ՝ հերոսական, ու շա՜տ, շա՜տ բարձր մի տեղ՝ մարդկային տեսակի մի երանելի շերտում, որտեղ միայն հոգու ոսկիներ կարող են ամբարվել:
Մեր երեխաները մեր հարստությունն են: Մենք հաճախ չգիտենք էլ, թե ինչի են ունակ նրանք, թե որքան բարձր կարող են թռչել նրանք ու թե որքա՜ն հոգում պահած կրակներ ունեն: Թող որ այդ կրակները նրանց ծառայեն խաղաղության մեջ, ո՛չ կռվի դաշտում: Թող նրանք այլևս պատերազմ չտեսնեն»: