««Էլիտայի» կենսակերպի շքեղության փայլից հակառակորդի տեսողությունն ամենևին չի կուրանում». Արման Բաբաջանյան

ԱԺ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Արման Բաբաջանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Նախօրեին հայտնի դարձավ, որ Ազգային ժողովում ստեղծվել է 2016 թվականի ապրիլյան քառօրյա պատերազմի հանգամանքների ուսումնասիրության քննիչ հանձնաժողովը: Անկախ նրանից, թե ինչ կպարզի այս հանձնաժողովի ուսումնասիրությունը, կարծում եմ խնդրո առարկան չափազանց նուրբ է և վստահ եմ հանձնաժողովի նախագահ Անդրանիկ Քոչարյանը լավագույնս գիտակցում է իր ուսերին դրված բեռը և պատասխանատվությունը՝ առավելապես և հատկապես այսօր՝ Հայաստանի և Արցախի առջև կանգնած մարտահրավերների համատեքստում։

Հայաստանը պարտադրված է խաղաղություն ապահովել՝ մշտապես պատերազմի պատրաստվելով: Դա Հայաստանի ընտրությունը չէ, և անիրատեսական է մտածել, թե հնարավոր է իրերի, այսպես ասած, այդ դասավորությունը փոխելու ուղղությամբ գործադրել արդյունավետ ջանք՝ հասնելու համար այլ «կառուցվածք» պահանջող կամ ենթադրող խաղաղության:

Ցավոք չկա դրա ռացիոնալ հնարավորությունը, և ջանքը պետք է օգտագործել ռացիոնալ, Հայաստանը մշտապես պատրաստելով պատերազմի, պատրաստ պահելով պատերազմելու, որովհետև խաղաղությունն ապահովել կամ հնարավոր չէ, կամ հնարավոր է միայն այդ ճանապարհով, այդ տարբերակով, երբ Ադրբեջանը մշտապես կգիտակցի և կլինի վստահ, որ չի կարող պատերազմով լուծել որևէ հարց: Միայն այդ դեպքում Ադրբեջանը կմնա պատերազմելու իրական քայլերից զերծ, կմնա միայն առավելագույնը ագրեսիվ հռետորաբանության մեջ:

Այստեղ խնդիրը բավականին բազմաշերտ է, բայց բոլոր դեպքերում առանցքում Հայաստանի դիմադրունակությունն է: Իսկ դա իհարկե չի նշանակում միայն ռազմա-տեխնիկական կարողությունների ընդլայնում: Դա նշանակում է նաև արտաքին դիվանագիտական դիվերսիֆիկացված կապեր, խորացող հարաբերություն ՆԱՏՕ-ի, ԱՄՆ-ի, Եվրամիության հետ, ինտենսիվ հարաբերություն Չինաստանի և Իրանի հետ: Ռուսաստանը չպետք է լինի Հայաստանի միակ ելքը, որպեսզի Ռուսաստանը Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ խոսելիս, չմոռանա Հայաստանի շահի և անվտանգության մասին, Ռուսաստանը մշտապես պետք է աչքի առաջ ունենա, որ Հայաստանում ունի կորցնելու բան: Իսկ դա հնարավոր է, եթե պաշտպանունակության, պատերազմունակության խնդիրը Հայաստանի համար լինի կենսակերպ: Դա պետք է ենթադրի հասարակության ստեղծագործական ներուժի դրսևորման համար գրավիչ և ազատ միջավայրի ապահովում, ինչի համար անհրաժեշտ է Հայաստանում թե՛ կառավարման, թե՛ տնտեսության կառուցվածքային արդիականացում:

Այս ամենում հիմնարար նշանակություն պետք է ունենա կառավարող «էլիտայի» կենսակերպը: Չի կարող ազգը ապրել պատերազմի մարտահրավերներով թելադրված կենսակերպով, իսկ «էլիտան»՝ պատերազմի մասին խոսել, սակայն ապրել այնպես, ինչպես իրենց թույլ չեն տալիս անգամ պատերազմներից մղոններով հեռու երկրների «էլիտաները»: Այս տեսանկյունից, ինդիկատոր կենսակերպը հենց «էլիտայի» կենսակերպն է, շքեղության աստիճանը: Ինչպես ցույց տվեց Ապրիլյան քառօրյան, «էլիտայի» կենսակերպի շքեղության փայլից հակառակորդի տեսողությունն ամենևին չի կուրանում: Ապացույցը ապրիլյան պատերազմն էր, մեր անպատրաստ վիճակի պատճառով անդառնալի կորուստները»։