«Ինչ են վկայում հեղափոխությունների պատմությունները». Արտակ Գալստյան

Իրավապաշտպան Արտակ Գալստյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Ուրացումը նետված բումերանգ է, այն հետ է վերադառնալու

Աշխարհի հեղափոխությունների պատմությունները վկայում են, որ հեղափոխությամբ իշխանության եկածները տապալվում են, երբ տառապանքն ու պայքարն իրար հետ կիսած, թև-թիկունքի տված, իրար հետ ճանապարհ անցած անձինք, իշխանության հասնելուց հետո պառակտվում են ներքին, կենցաղային հարցերի պատճառով:

Այդ ժամանակ սկսվում է հեղափոխության անցած ճանապարհի ուրացումը, հիշողության կորուստը: Բազմիցս ասել եմ, որ մարդն անասունից տարբերվում է հիշողությամբ. կմոռանաս անցյալդ, չես ունենա նաև ապագա, սա հանրահայտ փաստ է և ապացուցման կարիք չունի:

Հատկանշական է, որ ժողովրդի իրավունքի պաշտպանության կարգախոսով իշխանության եկածների մոտ, երբ սկսվում է վերը նշված հիշողության կորուստը, անցած ճանապարհի ուրացումը, նրանք առաջինը խախտում են մարդու իրավունքի ամենակարևոր տարրը՝ անմեղության կանխավարկածը, այն է՝ մարդը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքը հաստատված չէ դատավճռով:

Ցավոք այս նույն երևույթից չկարողացան խուսափել նաև մեր նոր հեղափոխականները:

Նույն իշխանության կողմից, հետագայում դավաճան որակված ԱԱԾ նախկին պետ Արթուր Վանեցյանը մեղադրանք առաջադրեց հեղափոխության առանցքային դեմքերից մեկին՝ Դավիթ Սանասարյանին:

Մեղադրանքը պաշտպանեց Սերժ Սարգսյանի հոգեզավակ, բազմաթիվ անձանց ապօրինի դատապարտման հանցակից, գլխավոր դատախազ Արթուր Դավթյանը:

Այլ կերպ ասած, հեղափոխության հաղթանակից ամիսներ անց, երկու հակահեղափոխական մեղադրանք առաջադրեցին հեղափոխականին և արդյունքում գրեթե ամբողջ հեղափոխական թիմը միանգամից ուրացավ նրան՝ իրենց ընկերոջը, ում հետ որ ճանապարհ էին անցել, պայքարել այդ նույն մեղադրանք առաջադրողների դեմ և հաղթել:

Ուրացան և խախտեցին անմեղության կանխավարկածը, իրենց հիշողության կորստով դե ֆակտո արձանագրեցին, որ Դավիթը մեղավոր է և թաթախված կոռուպցիայի մեջ:

Սակայն ամբողջ հիշողության կորստի և ուրացման ճանապարհին նրանք մոռացան նաև մի կարևոր հանգամանք, որ Դավիթն իրենցից մեկն օդից չէր դարձել:

Նա իրենց գաղափարակիցն էր հոգով և սրտով, կիսում էր իրենց համոզմունքները և արժեհամակարգը, իսկ իրենք էլ Դավիթինը:

Այդ փոխմբռնումը նրանց մոտ եղել է տարիներ շարունակ և այսօր, անմեղության կանխավարկածի խախտմամբ, անցած ճանապարհի ուրացմամբ, նրան մեղավոր ճանաչելով՝ իրենք դե ֆակտո ընդունում են, որ իրենք էլ կոռուպցիայից հեռու չեն:

Ընդ որում՝ այս պնդումը բացարձակապես պետք չէ, որ հաստատվի դատավճռով, բավական է ընդամենը, որ երկու Սերժի մնացորդ, որոնց որ հեղափոխականներն օժտել են իշխանությամբ, իրենց մեղադրի դրա մեջ:

Վաղը կրկին Դավիթի դատն է և կրկին նրա կողքին կլինեն իրեն սիրող և վստահող ընկերները և ոչ ոք իր հեղափոխական, իշխանության մեջ գտնվող ընկերներից, ում հետ որ Դավիթն ուս ուսի տված անցավ հեղափոխության ծանր ուղին և հաղթեց:

Հաղթեց, որ ուրացվի:

Հաղթեց, որ կրկին դառնա մեղադրյալ և կրկին իրեն մեղադրանք առաջադրի նույն Սերժի հոգեզավակ Արթուր Դավթյանը, ով մեղադրանք էր առաջադրել այդ նույն Դավիթին դեռևս 2018-ին՝ Սերժի ռեժիմի դեմ պայքարելու և հեղափոխությանն ակտիվ մասնակցելու համար, այդ նույն Արթուր Դավթյանը, որին որ իբր հաղթել էր Դավիթը: Ամփոփեմ՝ ես Դավիթի հետ ճանապարհ չեմ անցել, նրան տեսել եմ երկու անգամ, առաջին անգամ, երբ նա վարչապետի կոչով շրջափակել էր դատարանները, այն նույն դատարանները, որոնք այսօր դատում են նրան:

Ես հավատում եմ, որ նա անմեղ է, որովհետև ընտիր գիտեմ, որ նրան մեղադրանք առաջադրող և այդ մեղադրանքը պաշտպանող մարդիկ, ատում են հայ ժողովրդին և հեղափոխությունը:

Ավելացնեմ նաև, որ անցած ճանապարհի, կիսած աղ ու հացի, համատեղ պայքարի ուրացումը դա նետված բումերանգ է, որը հետ է վերադառնում:

Ընդ որում՝ հետ է վերադառնում երկու անգամ ավելի ուժգին, քան նետվել է:
Չնայած սա չէ կարևորը և սա չէ, որ ինձ դրդեց գրել այս տողերը:

Այլ այն, թե դուք այս ուրացումից հետո, ինչպես էք քնում, իրար երեսի նայում և արդյոք այս ամենին հանգիստ վերաբերվելուց, ձեր ընկերոջն ուրանալուց հետո, դուք չեք ուրանա նաև հեղափոխությունը և դրա արժեքները: Վայելեք կյանքը, առողջ եղեք, քանի դեռ ձեր իսկ նետված բումերանգը հետ չի վերադարձել:

Ասեմ՝ ձեզ այն արդեն վերադառնում է»: