«Հայաստանում զինվորականները հաղթում են, դիվանագետները՝ պարտվում». Հայկ Մարտիրոսյան

Քաղաքագետ Հայկ Մարտիրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Հայաստանում զինվորականները հաղթում են, դիվանագետները՝ պարտվում

Չքննադատելն անհնար է: Զինված ուժերի հերոսական գործողությունների ֆոնին՝ մանր ու մեծ դիվանագիտական պարտություններ ենք, փաստորեն, արձանագրում:

Եթե իշխանական պրոպագանդիստները կամ իշխանամոլները որոշել են հիմա էլ ամեն բան վարդագույն ակնոցներով տեսնել, անաչառ դաշտում գտնվողները չեն կարող հետևել նրանց օրակարգին:

Երկու նոր տեսանյութ՝ Al Jazeera-ի մեկ հաղորդման համատեքստում: Մեկում ԱԳ նախարար Զոհրաբ Մնացականյանն է, մյուսում՝ Ադրբեջանի նախագահի օգնական Հիքմեթ Հաջիևը:

Մնացականյանն, ըստ էության, խաղաղություն է մուրում, հավաստիացնում իր խաղաղասիրությունը ու էլի՝ անգամ այս պատերազմական վիճակում, երբ այլևս թիրախում են հայկական խաղաղ բնակավայրերը, այսինքն՝ պատերազմական հանցագործությունների զոհ է Հայաստանը, Հայաստանի ԱԳ նախարարն անհավատալիորեն էլի ԽՈՍՈՒՄ Է ԽՆԴՐԻ ԼՈՒԾՄԱՆ ԱԴՐԲԵՋԱՆԻ ԺՈՂՈՎՐԴԻ ՀԱՄԱՐ ՁԵՌՆՏՈՒ ԼԻՆԵԼՈՒ մոտեցմանը Հայաստանի հավատարմության մասին:

Ու ոչ մի խոսք, որ Ադրբեջանը պատերազմական հանցագործություններ է գործում, որ Հայաստանն իրավունք ունի ինքնապաշտպանության և այդ համատեքստում հակահարձակման, որ Ադրբեջանը ագրեսոր է, ստում է և այլն: Ոչ մի նման բան: Զինադադարի փաստացի աղերս, խաղաղության անհրաժեշտության խոսք և այս իրավիճակում նման անթույլատրելի այլ բաներ: Արդարացումների մասին չխոսենք, որոնք դրսևորվում են Հայաստանի՝ Արցախի անվտանգության երաշխավոր լինելու մասին հայտարարության համատեքստում:

Հաջիևի խոսքը, ցավոք, շատ ավելի վճռական է: Ու պաշտոնով շատ ավելի կրտսեր այդ պաշտոնյան իր երկրի հանցավոր գիծը «Ալ Ջազիրա»-ի ամենաշատ դիտվող միջազգային երկու հեռուստաալիքներից մեկի՝ խնդրին անծանոթ օտարազգի հսկայական լսարանին սկսում է համոզիչ կերպով զոհ, իսկ Հայաստանին ագրեսոր ներկայացնել: Ողջ խոսքը մեղադրանք է Հայաստանին և միտված է Հայաստանը օկուպանտ, չարիքի կենտրոն, անարդար ու հակաօրինական գործողություններ նախաձեռնող ներկայացնելուն: Եվ ոչ մի խոսք խաղաղության մասին, զինադադարի մասին, միջազգային գործընթացների կամ թնդանոթների աշխատելու ժամանակ այլ դատարկ բաների մասին։ Կոնկրետ հարձակում՝ ագիտացիա, պրոպագանդա, սեփական երկրի՝ սեփական շահերին ծառայող ներկայացում և մեղադրանքներ։ Միայն մի տեղ, մեկ կարճ արտահայտությամբ խոսք կա հնարավոր խաղաղության մասին, այն էլ՝ միայն պայմանով:

Եթե Մնացականյանը լիներ Ադրբեջանի ԱԳ նախարար, հայկական կողմը մեծապես կշահեր:

Ցավոք, Մնացականյանը Հայաստանն է ներկայացնում, ավելի շուտ՝ խայտառակում:

Թող հոտային սկզբունքներով առաջնորդվողները բանակի և ժողովրդի հաղթանակը վերագրեն երկրի ղեկավարին ու շարունակեն կեղծ կոչեր հնչեցնել այս պահին քննադատություններ չհնչեցնելու, լռելու և միասնականության: Այսպիսի դիվանագիտության հետ միասնականություն ցուցաբերելը նշանակում է ծառայել թշնամու շահերին։

Եվ անհնար է այլևս հերքելը, որ BBC-ի տխրահռչակ հարցազրույցից հետո այս նոր խայտառակությամբ ԱԳ նախարարը ներկայացնում է ոչ թե կամ ոչ միայն իր սեփական, այլև՝ անպայմանորեն իր վերադասի՝ վարչապետի տեսակետն ու արդեն այս պատերազմական ֆոնին՝ աններելիորեն, փաստորեն, շարունակվող և թոհուբոհի մեջ շատ ակնառու չերևացող քաղաքական-դիվանագիտական պարտվողական մոտեցումները …»: