«Էդ ձեր նիկոլը ո՞վ դառավ, որ մի բան էլ որոշի». Թորոս Ալեքսանյան

Վերլուծաբան Թորոս Ալեքսանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Մեկ էլ տեսնես ինչ-որ մարդիկ, կամ ավելի ճիշտ մարդանմաններ (հումանոիդներ), ի դեպ պարտադիր լափամանից օգտվող հումանոիդներ, կբազմեն հայկական ինչ-որ հեռուստաալիքի տաղավարում ու շատ լուրջ դեմքերով կսկսեն քննարկել, թե այդյոք ճի՞շտ էր նիկոլը, երբ ՀԱՊԿ-ի կազմում զորակազմ ուղարկեց Ղազախստան, թե, այնուամենայնիվ, ճիշտ չէր. ու դա դեռ ամենը չի, դրանով բեմադրվող ֆարսը չի ավարտվում, այն ունի տրագիկոմեդիկ հնչեղ շարունակություն, պարզվում է, որ լափամանի մատույցներում որպես անհատականություններ, կամ ավելի ճիշտ որպես առանձնյակներ ձևավորված այդ կենսաբանական գոյացությունների զառանցանքներին, համակ ուշադրությամբ, հետևում են էկրաններից այն կողմ միլիոնավոր նմանատիպ առանձնյակներ: Լսում են մարդիկ, կներեք առանձնյակները, ու դա էլ քիչ չի, մի բան էլ հետևություններ են անում, հասկանո՞ւմ եք չէ, այդ առանձնյակները հետևություն անել են սովորել և ումի՞ց են սովորել, լափամանի մերձակա տարածքներում մեծացած, մեծ վերապահումներով մարդկային արարածներ հիշեցնող այդ նույն հիբրիդներից, ովքեր արդեն 30 տարի հեռուստատեսությունների տաղավարներում իրենց կատարյալ տգիտության գարշահոտն են տարածում Հայաստանով մեկ՝ որպես մասսայական բնաջնջման զենք, որը մարդկանց մոտ հոգեխանգարումներ է առաջացնում:

Ինչևէ, որպեսզի այս ֆարսն ունենա իր կուլմինացիոն լուծումը, ի՞նչ պիտի լինի, այո՛, պիտի այդ ստուդիաներից մեկի հավաքարար Վարդուշ ծյաի համբերության բաժակը լցվի ու կեղտաջրով լի դույլի ողջ պարունակությունը դատարկի դրանց լուրջ կուլ տված դեմքերին և ասի՝ Արա՛, այ խլնքոտներ, հերի՞ք չի ձեզ լուրջ մարդու տեղ դնեք, այ կայարանում մատնոց ֆռցնողներ (էն մնացածի մասին էլ չեմ ասի), էդ ձեր նիկոլը ո՞վ դառավ, որ մի բան էլ որոշի, որ հետո էլ ձեր նմանները փուչիկ խլինքը քթներին ճտցրած գան նստեն էստեղ ու պարզեն՝ ճի՞շտ ա որոշել ինքը, թե՞ չէ: Թե՞ ուզում եք ասել, իբր կուրսի չեք, որ նրա որոշումը Կրեմլում ա վեր ընկած, ոնց կճտացնի մատը, տենց էլ դուք սաղովդ ձեր լափամանով ու նիկոլով հանդերձ տրնգի կտաք:

Կրեմլում նստածը որոշեց, որ մեր հայրենիքը (եթե դուք հասկանում եք, իհարկե, թե ինչ բան է հայրենիք ասածը) թուրքին պիտի տա, մեր ջահելներին էլ իր չարքերին մատաղ անի, իսկ դուք, տարուց ավել ա, լուրջ դեմքերով գալիս հավաքվում եք ստուդիաներում ու իբր քննարկում, թե ո՞վ էր մեղավոր, ինչո՞ւ տենց եղավ, օբյեկտի՞վ էր, թե՞, այնուամենայնիվ, սուբյեկտիվ գործոնը կար (մի քանի գրական բառ եք սովորել, բա պիտի ասեք չէ՞, բոտեքսոտ էգերի վրա ձեր տեստոստերոնը պիտի ցփնե՞ք, թե չէ):

Կարճ ասած, այսպիսի սուբյեկտիվ խլնքոտներին միլիոնավոր ապուշներ օբյեկտիվորեն մարդ են համարում, ու գիտե՞ք թե ինչու, որովհետև իրենց դա է հասնում, ասեմ ավելին, դա նույնիսկ քիչ է իրենց նման առանձնյակների համար:

Մի խոսքով՝ խոտը լից դեմները թող մի լավ զխտվեն, հետո էլ մի լավ որոճան, տեղը առնեն ու ալֆա տղերքը ստուդիայում հավաքված, վայ կներեք՝ գոմում մղլած, կսկսեն էգերի դմակների տակը հոտոտել... Ու գնա՜ց կյանքը՝ մկմկոցների սինֆոնիան մինչ լուսաբաց: Ինչպես կասեին ժամանակին՝ բոլշևիկները շեն մնան»: