«Եթե ՀՀ իշխանություններն «արտակարգ քայլեր» չձեռնարկեն, մեր տնտեսությունը «ցնցոտիներից» դուրս չի գա». Կարեն Ադոնց

Տնտեսագետ Կարեն Ադոնցը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Եթե Հայաստանի իշխանությունները հիմա չձեռնարկեն «արտակարգ քայլեր», մեր տնտեսությունը «ցնցոտիներից» հավերժ դուրս չի գա... (Կարծում եմ՝ ոչ մի լուրջ քայլ չի ձեռնարկվելու, բայց ասեմ՝ իմանանք)

Ստիպված ենք հաշվի նստել նոր իրողությունների հետ՝ անկախ «զբաղեցրած դիրքից», «կարողությունից», «նախասիրություններից» և «ցանկություններից»։

Վիճակը հետևյալն է. աշխարհում կան մոտ 100 արտադրական ոլորտներ, մենք կիսակայացած ունենք՝ 2-3-ը։ Աշխարհում կան մոտ 100-ից ավելի ազգային շուկաներ, մենք կիսաներկա ենք՝ 2-3-ում (դրանք էլ արդեն «հարվածի» տակ են)։

Եթե մեր տարեկան «աճերի» առնվազն 20%-ը նոր արտադրական «ոլորտ» կամ նոր «շուկաներ» չեն ներառում՝ դա «զարգացում» չի, դա «փուչիկ» է։ Կլինի աճը երկնիշ թե եռանիշ, որևէ նշանակություն չունի, արտաքին փոքր «խայթերից»՝ արագ «կակղելու» ու «թարշամելու» է տնտեսությունը։ Մինչ օրըս՝ «փուչիկ ենք խաղում» ու ոչ մի կերպ չի հաջողվում բան բացատրել։

Շուկաները «երկրի մեծություն» չեն հասկանում, նրանք ճանաչում են՝ «մրցունակ ապրանք»։

Մեզ արդեն՝ «զգույշ», «աչալուրջ», «խոհեմ» պահվածքները չեն օգնելու։ Քայլերը պետք է լինեն՝ «արագ», «վճռական», «համակարգված» և «նպատակային»։

Անկախ նրանից, թե աշխարհաքաղաքական զարգացումներն ինչ ընթացք կստանան, մեր պրոբլեմները խորանալու են։ Ստեղծված իրավիճակում՝ առավել մեծ արագությամբ։ Նորից չսկսեմ «պատմել», թե ինչ է պետք անել, ոնց է պետք անել և այլն. դա «չի աշխատում»։ «Գործն» արագ անելն ավելի հեշտ կլիներ, քան տարիներով «խոսել» դրա մասին ու բան բացատրել։ Եթե ուշադիր լինեիք, կտեսնեիք, որ ամեն ինչ, ինչ տեղի է ունեցել և տեղի է ունենում այսօր՝ կանխատեսվել է, զգուշացվել է, խոսվել է դրա մասին՝ մանրամասնորեն։ Փոխեք ձեր «բնավորությունը», ժողովո՛ւրդ, որ հնարավոր լինի իրավիճակ շտկել։

Հ. Գ. Այս կարգի հարցեր լուծելուց ո՛չ «միտքը», ո՛չ «ձայնը», ո՛չ «ձեռքերը» չպետք է դողան։ Այո՛, պատասխանատվության բեռը ծանր է և գնալով ծանրանալու է՝ սխալվելու ու վախենալու տեղ չկա։

Մի բան հաշվի առեք՝ չեմ «խոսում», որ հետո «քննարկեմ», «մշակեմ» և «հասկանամ», թե ինչ է պետք «անել»։ Ես «խոսում» եմ, երբ բոլոր «փուլերն» անցած են։ «Կոնցեպտուալ» հարց որևէ մեկի հետ քննարկելու մտադրություն չունեմ, միայն՝ «աշխատանքային»։ Ստեղծված իրավիճակում լավատես ձևանալը՝ միամտություն է»։