«Կեղծ խաղաղության դրոշը պարզած՝ հեռանում ենք իրական խաղաղությունից»․ Նարինե Դիլբարյան

Հայոց լեզվի պատմության ամբիոնի դոցենտ Նարինե Դիլբարյանի գրառումը․ «Արցախում արդեն քանի օր է արկեր են պայթում, գնդակոծություն, գազատարը շարունակում է չգործել, ՀՀ սահմաններին լարված իրավիճակ է, թշնամին ամենուր մարտավարական նոր տարածքներ է փորձում գրավել՝ հայաթափելու Արցախը, ապա Սյունիքը: Ռուս-ուկրաինական պատերազմը գնալով ավելի ու ավելի շատ ուժեր է խլում, զոհեր, միջոցներ, Ալիևը Էրդողանի հետ բանակցում է, հարմար պահի են սպասում հարձակվելու, հույս ունեն, որ Ռուսաստանի ուշադրությունն արդեն այստեղ չէ, Արևմուտքն ու ԱՄՆ-ը զբաղված են Ուկրաինային պաշտպանելով՝ պատժամիջոց այլևս չմնաց ՌԴ-ի դեմ կիրառելու, իսկ Հայաստանի ու Արցախի դեմ սանձազերծված ու շարունակվող ցեղասպան պատերազմի կասեցման համար ԱՄՆ-ը, ԵՄ երկրները աննշան պատժամիջոց իսկ չսահմանեցին Թուրքիայի և Ադրբեջանի դեմ: Եւ այս իրավիճակում Փաշինյանը գնում է Մակրոնի ընտրարշավին աջակցելու՝ զրո քայլ, խոսք ՀՀ սահմանների և Արցախում էթնիկ զտումների, ցեղասպանական ծրագրի մասին՝ միջազգային ուշադրությունը բևեռացնող: Կեղծ խաղաղության դրոշը պարզած՝ հեռանում ենք իրական խաղաղությունից, որը պայքարն է, ուժերի համատեղումը, նոր որակի՝ ազգային-պետական քաղաքականության և իշխանության ձևավորումը: 2020 թ. նոյեմբերի 10-ին շատերի ծրագրերը կիսատ մնացին, ուղղում են՝ ըստ իրավիճակի: Չարենցի «Պատգամն» է մնում՝ թաքնված տողերի երկրորդ տառերում՝ Ով հայ ժողովուրդ, քո միակ փրկությունը քո հավաքական ուժի մեջ է՝ Իմաստության մի գետակ հիմարության համերգում....»: