«Ի՞նչ նպատակ են հետապնդում ռուս-թուրքական հակադրության միֆը շահարկող հայ քաղաքական շուստրիկները». Վարդան Բալյան

Քաղաքական վերլուծաբան Վարդան Բալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Հայկական քաղաքական միտքը, եթե այդպիսին գոյություն ունի, իհարկե, անկախության երեսուն և ավելի տարիների ընթացքում անընդհատ քննարկում է ռուս-թուրքական մրցակցությունը կամ հակադրությունը մեր տարածաշրջանում, և Թուրքիայից Հայաստանի փրկությունը կամ պաշտպանությունը փնտրում ռուսական ափում: Այս բանավեճը հիմա ավելի է թեժացել, հանրային դիսկուրսը գոնե սոցմեդիա հարթակում, անհասկանալի տարաբաժանումը ռուսասերների և հակառուսների առնվազն տարակուսանք է առաջացնում: Սովետական պետության փլուզումից հետո Ելցինի կառավարման տարիներին ռուսական քաղաքական վերնախավն անկախ Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության հայեցակարգային մակարդակում վերանայել էր բյուզանդական կայսրության ժառանգության համար պայքարում ռուս-թուրքական անտագոնիզմի «կեղծ, արհեստական և անիծյալ գաղափարը», որ Սոլժենիցինն անվանում էր Առաջին աշխարհամարտի և Ռուսական կայսրության անկման գլխավոր պատճառներից մեկը:

Պուտինի օրոք արդեն ռուսներն անցում կատարեցին նոր քաղաքականության, որի հայեցակարգային հիմքը մշակվել էր19-րդ դարի ռուս մտածող Կոնստանտին Լեոնտևի կողմից, ով ցարական դիվանագետ է եղել Ստամբուլում:

Հատկանշական է, որ սույն պարոնն Օսմանյան Թուրքիային վերաբերում էր անթաքույց սիմպատիայով և, ընդհակառակը, խիստ բացասաբար ազգային շարժումներին: Լեոնտևը համոզված էր, որ Ռուսաստանի և ռուսական ազդեցության համար առավել մեծ սպառնալիք են հենց այդ շարժումներն առաջնորդող ազգայնականներն ու դեմոկրատները:

Բառացի մեջբերեմ Լեոնտևի խոսքերը. «...Թուրքիան պետք է մեզ բոլորիս... Ես կարծում եմ, որ Թուրքիան որոշ դեպքերում կարող է մեզ համար դառնալ բնական և հավատարիմ դաշնակից»:

Հիմա եկեք հասկանանք, թե ի՞նչ նպատակ են հետապնդում ռուս-թուրքական հակադրության միֆը շահարկող հայ քաղաքական շուստրիկները»: