«Ռուսները մեծ քաղաքականն արդեն պարտվել են». Հրանտ Տեր-Աբրահամյան

Հրապարակախոս Հրանտ Տեր-Աբրահամյանի գրառումը․ «Մի երկու խոսքով Ուկրաիանայի պատերազմի մասին:
Ինչո՞ւ զորքերը հանեցին հյուսիսից:
Եթե կարճ, ապա շատ պարզ՝ որովհետև պարտվեցին պատերազմի մեծ քաղաքական նպատակները: Կիևի ուղղությամբ գործողությունը ռազմական առումով վաղուց ի վեր տապալված էր, մնում էր՝ քաղաքական որոշումը և դրա քարոզչական ապահովումը:
Մնացած բոլոր բացատրությունները քարոզչական հնարներ են, որոնց թիրախը ռազմական հարցերից որպես կանոն քիչ հասկացող զանգվածային գիտակցությունն է:
Ո՞րն էր մեծ քաղաքական նպատակը:
Այն սահմանված էր Պուտինի մեծ նախապատերազմյան ելույթում, որտեղ հիմնավորվում էր, թե Ուկրաինան արհեստական ինքնություն է՝ ստեղծված Լենինի կողմից և այլն: Բնականաբար, նման ելույթներում պատմությունը ծառայում է քաղաքական նպատակի հիմնավորմանը: Պուտինի հռչակած դենացիֆիկացիան և դեմիլիտարիզացիան թարգմանաբար նշանակում էին Ուկրաինայի քաղաքական վերաֆորմատավորում և այս կամ այն ձևաչափով միացում ռուսական ազդեցության գոտուն՝ ֆորմալ անկախության պահպանմամբ:
Հատուկ չհասկացողների համար, Պուտինը շեշտեց, որ միայն Դոնբասի հարց լուծելով հնարավոր չէ հասնել նպատակի:
Իսկ այս ամենի համար անհրաժեշտ էր Կիևի գրավումը:
Նույնը բխում էր և ռազմական գործողության քարտեզից: Դա լրիվ անիմաստ էր, եթե նպատակ չէր դրվել վճռական և արագ հաջողությունն Ուկրաինայում, այդ թվում՝ Կիևի, Խարկովի և Օդեսայի գրավումը:
Նույնը բխում էր, և ռուսական քարոզոչությունից, որը խոսում էր երեք օրում Կիևը գրավելու մասին:
Հետագայի հեքիաթները, թե բա չենք ուզում ավերել քաղաքները, դրա համար չենք մտնում, հաշվարկած էին իմ՝ արդեն նշած զանգվածային գիտակցության անտեղյակության վրա:
Օրինակ, մարդկանց մեծ մասը մտածում է, որ քաղաք գրավելու համար պետք է ծանր զոհերով շտուրմ և այլն:
Դա այդպես չէ:
Շտուրմը քաղաք վերցելու ձևերից մեկն է միայն, և այն էլ ստիպողական, երբ այլ տարբերակ չկա:
Կան և այլ տարբերակներ:
Օրինակ, երբ երկրի զինուժի դիմադրությունը ճնշված է կարիք չկա շտուրմի, քաղաքներն իրենք իրենցով ընկնում են հարձակվողի ձեռքը:
Գերմանացիք Փարիզը շտուրմ չեն արել 1940-ին, ոչ էլ Վարշավան 1939-ին: Բայց, օրինակ, Ստալինգրադում ստիպված էին:
Նույն ռուսները Մելիտոպոլ, Բերդյանսկ, Խերսոն քաղաքաներն արագ գրավել են՝ առանց մեծ զոհերի: Իսկ Մարիուպոլում հակառակը՝ սեփական զինուժի գենոցիդ են արդեն անում, բայց գրավել չեն կարողանում:
Այնպես որ, իրավիճակից է կախված:
Խարկովը փորձեցին երկու անգամ գրավել, նույնիսկ մտան քաղաք, բայց հետ քաշվեցին:
Բնականաբար, ռուսները չէին կարող և չէին էլ պատրաստվում Կիևի շտուրմ անել: Դա քաղաքականապես բացառիկ աբուրդ կլիներ:
Կիևը պետք է գրավեին սպեցնազով:
Հաշվարկն էլ այն էր, որ ուկրաինական բուն ԶՈՒ-ն չի դիմադրի, նույնիսկ կանցնի ռուսների կողմը, և կմնան նացբատները: Դա չաշխատեց:
Կիևի մոտի Գոստոմել օդանավակայանըը գրավեցին՝ մեծ կորուստների գնով, դեսանտային օեպրացիայով, բայց օգտագոծել չկարողացան: Սա առանցքային անհաջողություն էր՝ Կիևի գրավման խնդրում:
Ռուսները չկարողացան նաև Կիևի շուրջ եղած կոմունիկացիաները վերցնել վերահսկողության տակ: Նրանց փորձերը՝ գրավել գոնե Ժիտոմիրի մայրուղին, էլ չասած հարավ ընկած ճամփեքի մասին, ձախողվեցին: Առանցքային դեր խաղացին Մոշուն և Մակարիվ բնակավայրերի համար մարտերը:
Արդյունքում ռուսական խմբավորումը Կիևից հյուսիս արևմուտք հայտնվեց ծանր դրության մեջ:
Այն նախատեսված չէր երկարատև գործողության համար: Հարձակողական խմբավորոմն ստիպված էր անցնել պաշտպանության, նույնիսկ խրամատներ սկսեցին փորել:
Ամբողջ խմբավորումը կախված էր ընդամենը մեկ ճանապարհային առանցքից, որն անցնում էր Իվանկիվ քաղաքով: Խմբավորման մատակարարումը, հնարավոր նահանջի ճանապարհն անցնում էր այդ մեկ բնակավայրով:
Իսկ Կիևի շրջանը անտառների ու ճահիճների շրջան է: Դա ծայրամասն է Եվրոպայի ամենամեծ Պրիպյատյան ճահճային շրջանի, որի մեծ մասը Բելառուսում է: Սա այնքան կարևոր ռազմական իմաստ ունի, որ գերմանական գեներալ Ֆիլիպին ժամանակին մի ամբողջ գիրք էր գրել՝ «Պրիպյատի խնդիրն» անունով:
Ռուսների կիևիյան խմբավորման շրջափակման վտանգը շատ մեծ էր:
Ուկրաինացիք արդեն անցել էին փոքր, տեղական, բայց հաջոր հակագրոհների: Եթե նրանց հաջղովեր ի վերջո մտել Իվանկիվ, հարցը լուծվելու էր: Գործը դրան էլ գնում էր: Մոբիլ ուկրաինական խմբերը գործում էին ճամփեքից դուրս, անտառներով, թիկունքներում:
Չերնիգով-Սումի ուղղության մասին չեմ խոսում:
Սա ի սկզբանե ռուսների համար առավել խոցելի հատվածն էր: Որ պատմեմ, թե ինչի, շատ կերկարի, բայց պարզապես բացեք ռազմական գործողության քարտեզները, տեսեք, թե ինչքան ձգված հաղորդակցման գիծ ունեին այստեղ ռուսները՝ առանց թիկունքային քաղաքների վերահսկողության, և կհասկանաք:
Այստեղ նույնպես անտառներ են, և այստեղ նույնպես ուկրաինական հակագորհները գնալով ավելի հաջող էին դառնում:
Սա է ամբողջ պատմությունը:
Այժմ ռուսներն ունեն դեմքները փրկելու խնդիր:
Մեծ քաղաքականն արդեն պարտվել են:
Բայց կարող են գոնե փորձել քողարկել այդ պարտությունը:
Դրա համար ուժերը կենտրոնացրել են Դոնբասում:
Թե ինչ է դա նշանակում, կփորձեմ խոսել մեկ ուրիշ անգամ, եթե հասցնեմ:
Հ.Գ. Ուկրաինաիցիք այժմ ունեն երեք օպցիա՝ Դոնբասում պատպանվել, և տապալել ռուսական օպերացիան:
Մարիուպոլում շարունակել դիմադրությունն ու ռուսներին դնել խայտառակ վիճակի մեջ, նաև թույլ չտալ ուժերն ազատել այլ ուղղություններով:
Գրավել Խերսոնը, որը ռազմական իմաստով կարա վճռորոշ չլինի, բայց սիմվոլիկ ու քաղաքական իմաստով կարա վերջնական խայտառակի ռուսական օպերացիան»: