«Հայաստանը պարտավոր է խաղալ թե՛ ռուսական, թե՛ արևմտյան ուղղությամբ». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի գրառումը. «Մի քիչ անհասկանալի են փաստարկները, թե՝ եթե ԱՄՆ առաջարկը ենթադրում է Արցախն Ադրբեջանի կազմում, Ալիևն ինչո՞ւ է դեմ, որ ԱՄՆ լինի միջնորդ:

Նախ, իրավիճակն այդքան պարզունակ չէ, որքան թվում է առաջին հայացքից: Երկրորդ՝ իսկ ո՞վ ասաց, որ Ալիևը դեմ է ԱՄՆ միջնորդությանը: Բլինքենը կամ Բայդենը զանգահարել են, իսկ Ալիևը չի՞ վերցրել հեռախոսը: Եվ երրորդ՝ Ադրբեջանը որևէ տարբերակից անգամ երջանիկ լինելու դեպքում ամենևին չի «ցուցադրելու» այդ երջանկությունը և միշտ ձգտելու է առավելագույնս «թանկացնել» իրեն:

Գոնե այսօր մեզ համար դա չպետք է լինի «անտեսանելի»: Ադրբեջանն այդպես է վարվել մոտ երեք տասնամյակ: Որովհետև նույն տրամաբանությամբ, օրինակ, Հայաստանի նախկին համակարգն է ասում՝ եթե մենք այդքան վատ պայմաններ էինք բանակցել, Ադրբեջանն ինչո՞ւ չէր համաձայնում կարգավորմանը:

Որովհետև Ադրբեջանը հստակ տեսել է իր ուժը, Հայաստանի հանդեպ ահռելի տարբերությունը, նաև արձանագրել աշխարհաքաղաքական դիմակայության սրացման հեռանկարը, ձևավորել իր տնտեսա-քաղաքական, այդ թվում՝ խորքային կոռուպցիոն կապերը թե՛ ռուսական, թե՛ արևմտյան ուղղություններով և սկսել է խաղալ «չհամաձայնելու» վրա: Ու խաղում է առ այսօր:

Այդ այստեղ, Երևանում են տարբեր շրջանակներից օրընդմեջ լսվում գնահատականներ, թե «Ադրբեջանը շտապում է, որովհետև ուր որ է Հայաստանը դառնալու է աշխարհի կենտրոն ու Բաքվի հերն անիծվելու է»: Հրամայական է նայել իրողություններին առավել սառը հայացքով: Մենք չպետք է հուսահատվենք, գլուխներս առնենք ափերի մեջ, բայց նաև չպետք է հայտնվենք ինչ-որ գլխապտույտների մեջ, թե Ալիևը շտապում է, ուրեմն՝ մեզ համար ամեն ինչ ընթանում է ինչպես պետք է:

Բաքուն չի շտապում ոչ մի տեղ և փորձում է առավելագույնը քաղել բալանսի այն տարբերությունից, որ ունի այսօր իր օգտին և կունենա դեռ բավական ժամանակ: Այդ բալանս ասվածը միայն զենքի քանակի ու տեսակի խնդիր չէ, այլ գործոնների ահռելի բազմազանության: Ու դա թույլ է տալիս Բաքվին խաղալ «չհամաձայնելու» վրա թե՛ ռուսների, թե՛ ամերիկացիների հետ: Կարո՞ղ է այդ խաղն ունենալ ռիսկեր: Իհարկե: Նույնիսկ ԱՄՆ համար չկա «անռիսկ» քաղաքական խաղ, ուր մնաց՝ Ադրբեջանի: Բայց եթե կան ռիսկեր, դեռ չի նշանակում, թե դրանք ավելին են, քան հնարավորությունները:

Հետևաբար սրան պետք է կարողանանք նայել բաց աչքով և մտքով, հասկանալու համար նվազագույնը երկու կարևոր բան. Հայաստանը ևս պարտավոր է խաղալ առնվազն երկու՝ թե՛ ռուսական, թե՛ արևմտյան ուղղությամբ, և երկրորդ՝ այդ խաղում Հայաստանը պարտավոր է անել առավելագույնը՝ որևէ ուղղությամբ մյուսի հաշվին կամա, թե ակամա չխաղալու համար»: