«Պատերազմից հետո մեզ բաժին հասած այս երկրորդ տարին էլ կորցրինք»․ Նարինե Դիլբարյան

Հայոց լեզվի պատմության ամբիոնի դոցենտ Նարինե Դիլբարյանը գրում է. «Խաղաղամոլության հետևանքները, խաղաղարբուք. 2022-ն ավարտվում է, փորձում եմ սեղմ բանաձևել տարին՝ ուրվագծելու համար հնարավոր ելքը: Պատերազմից հետո մեզ բաժին հասած այս երկրորդ տարին էլ կորցրինք, հանձնվեցինք խաղաղության մոլուցքին, թշնամու ծրագրած խաղաղարբուքին՝ հաշվի չառնելով, որ ցանկացած մոլուցք, արբեցում կործանարար մթագնում է, ուստի հետևանքն էլ Արցախի 20-օրյա ծանրագույն շրջափակումն է, զավթված սահմանները, ռազմավարական բարձունքները, դեռ հայրենիք չվերադարձած ռազմագերիները, կորացած և չվերազինված բանակը, մոռացության մատնված ռազմաարդյունաբերական համալիրը, միավորումների փորձադաշտ դարձած կրթագիտական հաստատությունները, լուսանցային, մի ծայրահեղությունից մյուսը նետվող դիվանագիտությունը: Հաջողությունների հեռանկարն անորոշ, սահմանները սեղմվող, ցայսօր ընդլայնվում է միայն Եռաբլուրը՝ հայրենի պետության գոյությունը կյանքի գնով պահող հերոսների հանգրվանը: Ասում են բառերը ուժ ունեն, ուրեմն հրաժարվենք մոլուցքներից ու արբուքներից, դրանց խորհրդանիշերից՝ իշխանությունից ընդդիմություն: Խաղաղամտության և խաղաղարարության վճռական փոփոխությունների տարի լինի 2023-ը Հայաստանից Արցախ»: