«Օրը ութ անգամ հայրենասիրական ճառեր գրել, բողոքել, քննադատել, հիշեցնել Արցախի վիճակի մասին՝ դա՞ է հայրենասիրությունը»․ Կ․ Փանոսյան

Հասարակական գործիչ Կարինե Փանոսյանի գրառումը. «Ընկերներ, մի՞թե չեք հոգնում մարդկանց մեղադրելով անտարբերության մեջ։ Ո՞ւմ եք մեղադրում անտարբերության մեջ, ազգի՞ն։ Ինչպե՞ս է արտահայտվում անտարբերությունը։ Ի՞նչ պիտի անի մարդը, որ ձեր աչքին անտարբեր չթվա։ Անպայման օրը ութ անգամ հայրենասիրական ճառեր գրի, բողոքի, քննադատի ու հիշեցնի Արցախի վիճակի մասի՞ն։ Դա՞ է հայրենասիրությունը։
Շատերդ պահանջում եք, որ մարդիկ գործի անցնեն։ Ի՞նչ գործի, ունե՞ք առաջարկ, պլան, ծրագիր, հստակ քայլերի հերթականություն։ Չունե՞ք, ուրեմն ի՞նչ գործողություն եք պահանջում, ունե՞ք, ուրեմն առաջարկեք, հիմնավորեք, եթե մարդկանց վստահելի ու արդյունավետ թվա՝ ձեր ետևից կգան, եթե չեն գալիս, ուրեմն վստահություն չեք ներշնչել, ուրեմն ձեր ծրագիրը բավարար ուժեղ ու արդյունավետ չի թվացել, մարդիկ շատ են խաբվել վատ ծրագրերով, էլ չեն հավատում, ու հեչ կապ չունի, որ ձեզ ձեր ծրագիրը լավն է թվում, իմ կարծիքը միշտ ճիշտ չի, թեև իմն է, ձեր կարծիքն էլ միշտ ճիշտ չէ, հետո ի՞նչ, որ ձերն է։
Փոխանակ գուրգուրենք մեզ, սիրենք, փայփայենք, ուժ տանք մեկս մյուսին, անընդհատ քննադատություններ ենք մոգոնում, իրար կծելու, վիրավորելու, մեր ներսում մեր սերը պակասեցնելու ուղիներ ենք բացում։ Ու այդպե՞ս եք դուք պատկերացնում հայրենիք կառուցելը։
Եկե՛ք սեր տարածենք, ի՞նչ կլինի, հո այդքան չորացած չի՞ մեր ներսը, անսեր, անպտուղ չի՞։ Ի վերջո, հայ լինելն, առաջին հերթին, մեծ սրտի հոմանիշն է, սեր սփռելու ունակության ու հոգու անդրդվության նույնացումը։
Ասում են, ինչ ցանես՝ այն կհնձես, սեր ցանեք, որ սեր հնձեք։
Թող բոլորիս ծառը կանաչ լինի»։