Երկուշաբթի, 23 փետրվարի, 2026 թ.
|
Ստեփանակերտում`   +10 °C

«Ինչո՞ւ Արցախի խնդիրն աշխարհում ընկալվեց ոչ թե որպես ինքնորոշման իրավունք, այլ՝ որպես տարածքային վեճ». Կարեն Հեքիմյան

«Ինչո՞ւ Արցախի խնդիրն աշխարհում ընկալվեց ոչ թե որպես ինքնորոշման իրավունք, այլ՝ որպես տարածքային վեճ». Կարեն Հեքիմյան
326
Երեքշաբթի, 25 հուլիսի, 2023 թ., 01:18

Պահպանողական կուսակցության նախագահ Կարեն Հեքիմյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Նախկին ԽՍՀՄ-ում, բացի ԼՂԻՄ-ից և Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությունից, գոյություն ունեցող բոլոր հանրապետությունները, ինքնավար մարզերն ու ինքնավար տարածքները (օկրուգները) կրում էին այնտեղ բնակվող ժողովուրդների անվանումը: Օրինակ՝ Աբխազիայի ինքնավար հանրապետությունում, Կաբարդինո-Բալկարիայի ինքնավար մարզում կամ Ագինո-Բուրյատական ինքնավար տարածքում (օկրուգում) բնակվում էին, համապատասխանաբար՝ աբխազները, կաբարդինները, բալկարները, ագիններն ու բուրյատները: Եվ միայն ԼՂԻՄ-ում ու Նախիջևանի ինքնավար հանրապետությունում «լայն հասարակության» համար պարզ չէր, թե ինչ ժողովուրդներ են բնակվում, քանզի բնության մեջ չկար լեռնաղարաբաղցի կամ նախիջևանցի ժողովուրդ:
ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո հիանալի հնարավորություն ընձեռնվեց Լեռնային Ղարաբաղի անվան մեջ ներառել այնտեղ բնակվող ժողովրդի անվանումը, օրինակ՝ Լեռնային Ղարաբաղի հայկական մարզ: Քաղաքական առումով, նման ձևակերպումն աշխարհում ընկալելի կլիներ:
Չգիտակցված կամ միտումնավոր նախկին անվանումն անփոփոխ թողեցին: Ավելին՝ այն չփոխվեց նաև «ԼՂՀ-ն անկախ պետություն է» անվանմամբ արկածախնդրության շրջանակներում:
Ի՞նչ է նշանակում ԼՂՀ, ի՞նչ ժողովուրդ է այնտեղ ապրում: Նաև սա էր պատճառը, որ Արցախի խնդիրն աշխարհում ընկալվեց ոչ թե որպես ինքնորոշման իրավունք, այլ որպես տարածքային վեճ: Խնդրի նման ընկալմանը նպաստեցին արհեստականորեն՝ բացառապես տարածքային հիմքով, ստեղծված Դոնեցկի, Լուգանսկի և Մերձդնեստրի «հանրապետություններ» կոչվող քվազի միավորները: Վերջիններիս դեպքում, այնպես, ինչպես ԼՂՀ-ի պարագայում, ևս պարզ չէր, թե ինչ ժողովուրդներ են բնակվում այդ տարածքներում: «Լայն հասարակությունը» դրանց և ԼՂՀ-ն դրեց նույն հարթության վրա:
Եկանք մեր օրեր: Շրջափակված Արցախն աշխարհի մի քանի բևեռների ուշադրության կենտրոնում է: Արցախի բնակչության 98%-ը հայեր են: Եվ, եթե հետդարձի ճանապարհ չկա, ապա ի՞նչն է խանգարում Արցախի ղեկավարությանը փոփոխել պետության անվանումը, դրա մեջ ներառելով հայկականություն:
Հասկանում եմ, որ իրավիճակն օրհասական է, սակայն, եթե դրանից արժանապատվորեն դուրս գալու նպատակ ենք հետապնդում, ապա անխոցելի քայլեր են անհրաժեշտ»:

Աղբյուրը`   Կարեն Հեքիմյան