«Իսկ Հայաստանո՞ւմ: Ո՞վ է հիշում Բաքվում գտնվող հայ գերիներին»․ Հայկ Մարտիրոսյան

Քաղաքագետ Հայկ Մարտիրոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Իսրայելի օլիմպիական լողորդուհիները մարմիններով կոչ-հանդիմանանք են ուղղել սեփական կառավարությանը՝ իսրայելցի գերիներին Համասի ճիրաններից ազատելու պահանջով:
Ընդհանրապես գերիների թեման Իսրայելում արդեն ամիսներ շարունակ ամենակենտրոնական խնդիրն է, որը քաղաքական օրակարգ է թելադրում և որը փաստացիորեն քայլքայել է Նեթանյահուի կառավարությունը:
Հասարակությունը պահանջում է անել ավելին ու ավելին՝ բոլոր գերիներին տուն վերադարձնելու պահանջով: Նեթանյահուն՝ հրաժարվում է ամբողջական զիջումների գնալ գազացիներին՝ որպեսզի չկասեցնի Գազայի մաքրումը ահաբեկիչներից:
Իսկ Հայաստանու՞մ: Ո՞վ է հիշում Բաքվում գտնվող հայ գերիներին: Ո՞վ: Անգամ այդ գերիների ծնողները լլկված, նստած են իրենց տներում: Ու օրերը մաշում են բազմոցներին, երբ իրենց զավակները հրեշավոր կտտանքներով են անցնում մի ամբողջ 4 տարի:
Ու եթե ազգային հերոսի, Արցախին իր կյանքը նվիրածի եղբայրը վաճառել է իր եղբոր հիշատակը, գործն ու մեծագույն զոհաբերությունը, ապա ինչու՞ հայ գերիների ծնողները չպետք է ենթադրյալ խոստումների դիմաց տեսականորեն չվաճառեն իրենց որդիների կյանքը:
Չէ՞ որ հազարավոր որդեկորույս մայրեր ու հայրեր նույնպես լուռ են երբ հենց գերագույն գլխավոր հրամանատարից լսեցին, որ դեռ 2018-ին երկրի ղեկավարը պետք է ասեր, որ հանձնելու է Արցախը, բայց 2020-ին ուղարկեց իրենց զավակներին՝ զոհվելու:
Ոչ միայն լուռ են, այլև շատ շատերը դրանցից՝ սատարում են այդ հայտարարությունն անողին ու իրենց որդիներին Արցախի լեռներում ու դաշտերում մահվան ուղարկածներին:
Մի հասարակություն, որ մոռանում, լքում ու դավաճանում է իր գերիներին և որը վաճառում է իր կորուսյալ զավակների արյունն ու բարձրագույն զոհաբերությունը, ներում է իր հայրենիքի դավաճանական հանձնումն ու կործանումը, ու անգամ սիրով մասնակցում դրան՝ ոչ միայն արժանի չէ որևէ հարգանքի, այլև անկարող է ապրել և շարունակվել:
Առաջիկա մեկ տարվա ընթացքում Հայաստանը կստանա իր վերջին հարվածը:
Ու ամեն բան իր տեղը կընկնի: Այս ժողովուրդն իր տեղը կզիջի մեկ այլ ժողովրդի՝ արժանապատիվ, կենսունակ և կամային եկվորներին»։