«Մարդկային ռեսուրսի պակասը ճակատագրական չի դառնում, եթե կա պետական կառավարման մշակույթ»․ Արման Բաբաջանյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Արման Բաբաջանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Վարչապետի այսօրվա գնահատականը՝ կապված երկրում կադրային ճգնաժամի հետ, իր հիմքում ունի մի շարք օբյեկտիվ հանգամանքներ։ Իհարկե, վերլուծությունը, որ մանկապարտեզների, դպրոցների, կրթական համակարգի խաթարումը տարիների ընթացքում հանգեցրել է մարդկային ռեսուրսի ընդհանուր նոսրացման, անժխտելի է։ Սակայն, թույլ տվեք նշել, որ այս ճգնաժամը պետք է ոչ միայն արձանագրել, այլև ձևակերպել դրա հաղթահարման հստակ ռազմավարական ճանապարհը՝ փորձառության, մասնագիտական ստանդարտների, պետական ծառայության գրավչության բարձրացման միջոցով։
Հետխորհրդային մի շարք երկրներ՝ Էստոնիան, Լիտվան, Լատվիան, Վրաստանը, իսկ այժմ նաև Մոլդովան, անցել են նույն ճանապարհով, բայց ընտրել են համակարգային բարեփոխումների ուղին։ Օրինակ՝ Էստոնիան 1990-ականների վերջից ներդրեց պետական ծառայողների գրանցման, վերապատրաստման և զարգացման արդյունավետ համակարգ, որով պետական ծառայությունը դարձավ ոչ թե երկրորդական կամ փակ ոլորտ, այլ պրոֆեսիոնալ աճի հարթակ։ Վրաստանում պետական կառավարման մոդեռնիզացման հիմնական հենասյունը դարձավ մարդկային ռեսուրսի հետագա վերազինումը և առաջխաղացման թափանցիկ ու արժանապատիվ մեխանիզմների ստեղծումը։ Մոլդովան այսօր ակտիվորեն օգտագործում է ԵՄ տեխնիկական աջակցության ծրագրերը՝ պետական կառույցների որակական թարմացման նպատակով։
Հայաստանում ևս կան կրթական բարձրակարգ ռեսուրսներ, արտերկրում բնակվող մասնագետներ, որոնք բաց են հայրենիքին ծառայելու համար։ Սակայն դրան պետք է նախորդեն հստակ գործիքակազմեր՝ պետական համակարգում աշխատանքի մուտքի մրցակցային պայմաններ, ոչ կուսակցական կցվածություն, արժանապատիվ փոխհատուցում և մասնագիտական կայացման հեռանկար։ Կադրային խնդիրների լուծման առաջին քայլը քաղաքական կամքն է՝ ոչ թե միայն արձանագրելու, այլ նաև վերստեղծելու պետական ծառայության ինստիտուտը՝ որպես ազգային արժանապատվության և արդյունավետության առանցք։
Մարդկային ռեսուրսի պակասը ճակատագրական չի դառնում այնտեղ, որտեղ կա պետական կառավարման մշակույթ, նպատակայնություն և ռազմավարություն։ Առանց այդ երեք բաղադրիչների՝ աշխարհում չկա երկիր, որը կարողանա կառուցել դիմակայուն, արդիական ու զարգացող պետություն։
Հետևաբար, այո՝ մենք ունենք կադրային ճգնաժամ։ Բայց այդ ճգնաժամի հաղթահարման ճանապարհն անցնում է ոչ թե ընդհանուր հայտարարությունների, այլ համակարգային քաղաքական վերափոխման, կառավարման դպրոցների ձևավորման, քաղաքացիական ու մասնագիտական շրջանակների վստահության վերստեղծման, պետական ծառայության արժեքի բարձրացման և գործընկեր երկրների փորձի խելամիտ կիրառման միջոցով։
Խնդիրը լուծելի է։ Պահանջվում է միմիայն կամք, համառություն, պետական մտածողություն, առաջանցիկ պլանավորում և ինստիտուցիոնալ համառություն»։